(Tomu Uchida)

Uchida zaczynał w studiu Taikatsu na początku lat 20. XX wieku, ale sławę zdobył w Nikkatsu, gdzie wspólnie ze scenarzystą Yasutarō Yagi adaptował dzieła literackie w stylu realistycznym. Jego film z 1929 roku „Żywa lalka” (Ikeru ningyo) został wybrany przez czasopismo filmowe Kinema Junpo na czwarty najlepszy film roku. W wielu jego produkcjach z lat 30. wystąpił aktor Isamu Kosugi. Jedna z nich, „Policjant” (Keisatsukan), została określona jako „niesamowicie stylowy film gangsterski o relacji miłości i nienawiści między policjantem a przestępcą, którzy niegdyś byli przyjaciółmi z dzieciństwa”. Jest to jedyny zachowany w całości niemy film Uchidy. Twórca czerpie z hollywoodzkich filmów gangsterskich oraz technik ekspresjonistycznych w historii o młodym policjancie tropiącym starego przyjaciela, który stał się kryminalistą. Jego prace z lat 20. i 30. zawierały lewicowy komentarz społeczny i często należały do najwyżej ocenianych filmów tamtego okresu. Kinema Junpo wybrało „Jinsei Gekijo” na drugi najlepszy film 1936 roku, „Karininaki Zenshin” na najlepszy film 1937 roku, a „Tsuchi” na najlepszy film 1939 roku. Ten ostatni został pochwalony za realistyczne przedstawienie życia biednych dzierżawców w okresie Meiji. Niestety, niewiele z przedwojennych dzieł Uchidy przetrwało w całości.

W 1941 roku Uchida opuścił studio Nikkatsu, a po nieudanej próbie założenia własnej firmy produkcyjnej, w 1943 roku zaczął współpracować z Manchukuo Film Association, choć nie ukończył tam żadnego filmu. W 1945 roku trafił do niewoli i był przetrzymywany w Mandżurii do 1954 roku, kiedy to powrócił do Japonii.

Po powrocie dołączył do studia Toei. Jego powojenne filmy ukazują go jako silnego stylistycznie twórcę gatunkowego bez jednej, bezpośrednio rozpoznawalnej tematyki, podobnie jak wielu reżyserów złotej ery Hollywood. Uchida z łatwością reżyserował dramaty kameralne, komedie i eposy o samurajach, często w kolorze i z nowatorską dawką ironii.