Dżek La Rú (Jack La Rue)

Dżek La Rú (Jack La Rue) - znany z pracy przy tego typu projektach: «42nd Street» (1933), «42nd Street» (1933), «Captains Courageous» (1937), «Bohaterowie morza» (1937), «Robin and the 7 Hoods» (1964),

Jack La Rue (właściwie Gaspere Biondolillo) był amerykańskim aktorem teatralnym, filmowym i telewizyjnym. La Rue przeszedł z liceum prosto do swojej pierwszej roli aktorskiej w objazdowej produkcji Otisa Skinnera „Krew i piasek”. Występował w sztukach broadwayowskich od około 1923 do 1931 roku. Jak sam La Rue relacjonował, podczas występu w sztuce Mae West „Diamond Lil” został zauważony przez Howarda Hawksa, który zaproponował mu rolę w filmie „Scarface” z Paulem Munim w roli głównej.

Przeprowadził się do Hollywood, gdzie wystąpił w licznych filmach. Jednak „Scarface” nie był wśród nich. La Rue oświadczył w artykule prasowym, że po czterech dniach Hawks musiał zastąpić go Georgem Raftem, ponieważ La Rue był wyższy od Muniego i miał mocniejszy głos. Później jednak Raft odrzucił rolę podłego złoczyńcy w filmie „Opowieść o Temple Drake”, obawiając się, że zaszkodzi to jego wizerunkowi na ekranie, więc rolę tę powierzono La Rue. Często mylony z Humphreyem Bogartem, grał głównie role łobuzów i gangsterów. Jednak reżyser Frank Borzage nietypowo obsadził go jako księdza w wersji filmu „Żegnaj, bronie” z 1932 roku, po prostu dlatego, że według felietonisty Hubbarda Keavy był „zmęczony widzeniem konwencjonalnych postaci”. La Rue stwierdził, że odrzucił rolę w „Ojcu chrzestnym” i wiele ról w serialu telewizyjnym „Niezłomni”, ze względu na sposób, w jaki przedstawiano Włochów amerykańskich.

La Rue zmarł na zawał serca w Saint John’s Health Center w Santa Monica w Kalifornii w wieku 81 lat. Został pochowany na cmentarzu Holy Cross w Culver City w Kalifornii.

Najważniejsze dzieła Dżek La Rú (Jack La Rue)

Cała filmografia Dżek La Rú (Jack La Rue)