Masahiro Makino (Masahiro Makino)

Masahiro Makino (マキノ 雅弘, Makino Masahiro, 29 lutego 1908 – 29 października 1993) był japońskim reżyserem filmowym. Wyreżyserował ponad 260 filmów, głównie w gatunkach chanbara i yakuza. Jego prawdziwe imię brzmiało Masatada (正唯), ale przyjął pseudonim Masahiro, którego znaki kanji kilkakrotnie zmieniał (w tym 雅広, 正博 i 雅裕).

Masahiro Makino urodził się w Kioto jako najstarszy syn reżysera i producenta filmowego Shōzō Makino, często nazywanego ojcem japońskiego kina. Jako młody mężczyzna wystąpił w ponad 100 filmach, zanim zadebiutował jako reżyser w 1926 roku, w wieku 18 lat.

Jego cenione przez krytyków, nihilistyczne jidaigeki, takie jak Roningai (1928), uczyniły go jednym z czołowych japońskich reżyserów filmowych, ale jego szybki sposób kręcenia filmów zyskał mu również krytyków. Na przykład, na nakręcenie filmu Edo no Ka Oshō z 1936 roku potrzebowano zaledwie 28 godzin. Krytyk Sadao Yamane argumentował jednak, że ta szybka praktyka filmowa również przyczyniła się do szybkiego, rytmicznego stylu filmowym Makino. Rytm i tempo są ważne w jego filmach, więc w jego jidaigeki sceny walki, takie jak w Kettō Takadanobaba (1937), mogły przypominać tańce, a całe sekwencje, jak w Awa no Odoriko (1941), mogły być wypełnione tańcem. Tworzył musicale, takie jak Singing Lovebirds (1939), a nawet jego propagandowe filmy wojenne, takie jak Hanako-san i Ahen senso (oba z 1943 roku), mogły zawierać numery muzyczne w stylu Busby’ego Berkeley’a.

Po wojnie wyreżyserował popularne serie jidaigeki, takie jak Jirōchō Sangokushi, oraz serie ninkyō eiga, takie jak Nihon Kyōkaku-den. Wyreżyserował swój ostatni film w 1972 roku, film emerytalny dla Junko Fuji, kończąc filmografię liczącą ponad 260 filmów i obejmującą filmy wielu gatunków.