Francisco Rabal (Francisco Rabal)

Francisco Rabal (Francisco Rabal) - znany z pracy przy tego typu projektach: «Belle de Jour» (1967), «Piękność dnia» (1967), «Le avventure e gli amori di Miguel Cervantes» (1967), «Cervantes» (1967), «Tie Me Up! Tie Me Down!» (1990),

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii

Francisco Rabal (8 marca 1926 – 29 sierpnia 2001), znany być może bardziej jako Paco Rabal, był hiszpańskim aktorem urodzonym w Águilas, niewielkim mieście w prowincji Murcia w Hiszpanii.

W 1936 roku, po wybuchu hiszpańskiej wojny domowej, Rabal wraz z rodziną opuścił Murcję i przeniósł się do Madrytu. Młody Francisco musiał pracować jako uliczny sprzedawca oraz w fabryce czekolady. W wieku 13 lat przerwał naukę w szkole, aby pracować jako elektryk w Estudios Chamartín.

Rabal podejmował sporadyczne zlecenia jako statysta. Dámaso Alonso oraz inne osoby radzili mu, aby spróbował swoich sił w teatrze.

W kolejnych latach otrzymał role w zespołach teatralnych, takich jak Lope de Vega czy María Guerrero. To właśnie tam poznał aktorkę Asunción Balaguer; wzięli ślub i pozostali razem do końca życia Rabala. Ich córka, Teresa Rabal, również jest aktorką.

W 1947 roku Rabal zaczął regularnie występować w teatrze. Jako pseudonim sceniczny używał pełnego imienia, Francisco Rabal. Jednak osoby, które go znały, zawsze nazywały go Paco Rabal (Paco to zdrobnienie od Francisco). „Paco Rabal” stało się jego nieoficjalnym pseudonimem scenicznym.

W latach 40. Rabal zaczął występować w filmach jako statysta, lecz dopiero w 1950 roku po raz pierwszy otrzymał role mówione, grając amantów i łotrów. Zagrał w trzech filmach w reżyserii Luisa Buñuela: „Nazarín” (1959), „Viridiana” (1961) oraz „Piękna z godziny dziewiątej” (1967).

William Friedkin myślał o Rabalu w roli francuskiego złoczyńcy w swoim filmie z 1971 roku „Francuski łącznik”. Nie mógł jednak przypomnieć sobie nazwiska „tego hiszpańskiego aktora”. Przez pomyłkę jego pracownicy zatrudnili innego Hiszpana, Fernando Reya. Friedkin odkrył, że Rabal nie mówi po angielsku ani po francusku, więc zdecydował się pozostać przy Reyu. Rabal współpracował wcześniej z Reyem w filmie „Viridiana”. Współpracował jednak z Friedkinem w znacznie mniej udanym, lecz nominowanym do Oscara kultowym klasyku „Czarnoksiężnik” (1977), będącym remakiem filmu „Żołnierze z godziny zero” (1953).

W trakcie swojej kariery Rabal pracował we Francji, Włoszech i Meksyku z takimi reżyserami jak Gillo Pontecorvo, Michelangelo Antonioni, Luchino Visconti, Valerio Zurlini, Jacques Rivette i Alberto Lattuada.

Powszechnie uważa się, że najlepsze kreacje Rabala powstały po śmierci Francisco Franco w 1975 roku. W latach 80. Rabal wystąpił w filmie „Święci niewinni”, za co otrzymał nagrodę dla najlepszego aktora na festiwalu w Cannes, w „El Disputado Voto del Señor Cayo” oraz w serialu telewizyjnym „Juncal”. W 1989 roku był członkiem jury 39. Międzynarodowego Festiwalu Filmowego w Berlinie. W 1999 roku wcielił się w postać Francisco Goi w filmie Carlosa Saury „Goya w Bordeaux”, za co otrzymał nagrodę Goya dla najlepszego aktora.

Francisco Rabal jest jedynym hiszpańskim aktorem, który otrzymał doktorat honoris causa Uniwersytetu w Murcji.

Ostatnim filmem Rabala był „Dagon” – produkcja, której tuż przed napisami końcowymi dedykowano go słowami: „Dedykowane Francisco Rabalowi, wspaniałemu aktorowi i jeszcze lepszemu człowiekowi”.

Rabal zmarł w 2001 roku z powodu rozedmy kompensacyjnej na pokładzie samolotu lecącego do Bordeaux, gdy wracał z odbioru nagrody na Festiwalu Filmowym w Montrealu.

Opis powyższy pochodzi z artykułu w Wikipedii „Francisco Rabal”, na licencji CC-BY-SA, pełna lista autorów dostępna w Wikipedii.

Najważniejsze dzieła Francisco Rabal (Francisco Rabal)

Cała filmografia Francisco Rabal (Francisco Rabal)