Benny Carter (Benny Carter)

Bennett Lester Carter (8 sierpnia 1907 – 12 lipca 2003) był amerykańskim saksofonistą jazzowym, klarnetystą, trębaczem, kompozytorem, aranżerem i liderem zespołu. Wraz z Johnnym Hodgesem był pionierem gry na saksofonie altowym. Od początku swojej kariery w latach 20. XX wieku pracował jako aranżer, tworząc m.in. partytury dla big bandu Fletchera Hendersona, które ukształtowały styl swingowy. Jego kariera była niezwykle długa i trwała aż do lat 90. W latach 80. i 90. otrzymał osiem nominacji do nagrody Grammy, w tym wyróżnienie za całokształt twórczości (Lifetime Achievement Award).

Carter urodził się w Nowym Jorku w 1907 roku. Lekcji pianina pobierał u matki oraz innych osób z sąsiedztwa. Grał na trąbce i krótko eksperymentował z saksofonem melodycznym, zanim ostatecznie wybrał saksofon altowy. W latach 20. występował z June Clark, Billym Paige'em i Earlem Hinesem, a następnie koncertował jako członek zespołu Wilberforce Collegians pod kierownictwem Horace'a Hendersona. Po raz pierwszy pojawił się na nagraniach w 1927 roku jako członek grupy Paradise Ten prowadzonej przez Charliego Johnsona. Powrócił do Collegians i do 1929 roku pełnił funkcję lidera zespołu, występując m.in. w Savoy Ballroom w Nowym Jorku.

Na początku lat 20. Carter pracował jako aranżer dla Fletchera Hendersona, przejmując stanowisko po Donie Redmanie. Nie posiadał formalnego wykształcenia w zakresie aranżacji; uczył się metodą prób i błędów, analizując istniejące partytury i „pisząc najpierw partię pierwszej trąbki i pierwszego saksofonu – co oczywiście było najtrudniejszą drogą. Robiłem tak przez całkiem długi czas, zanim dowiedziałem się, czym w ogóle jest partytura”.

Opuścił zespół Hendersona, aby objąć dawną funkcję Redmana jako lider McKinney's Cotton Pickers w Detroit. W 1932 roku założył w Nowym Jorku zespół, w skład którego weszli Chu Berry, Sid Catlett, Cozy Cole, Bill Coleman, Ben Webster, Dicky Wells i Teddy Wilson. Aranżacje Cartera były złożone. Do najważniejszych należały „Keep a Song in Your Soul”, napisany dla Hendersona w 1930 roku, oraz „Lonesome Nights” i „Symphony in Riffs” z 1933 roku – oba utwory ukazują kunszt Cartera w pisaniu partii dla saksofonów.

Na początku lat 30. Carter i Johnny Hodges byli uważani za czołowych saksofonistów altowych. Carter stał się również wiodącym solistą trąbki, do której powrócił po przerwie. W latach 30. nagrał na tym instrumencie wiele utworów. Jego krótkotrwała orkiestra grała w Harlem Club w Nowym Jorku, lecz nagrała jedynie kilka płyt dla wytwórni Columbia, OKeh i Vocalion. Nagrania dla OKeh wydano pod nazwą The Chocolate Dandies.

W 1933 roku Carter wziął udział w sesjach z brytyjskim kompozytorem i muzykiem Spike'iem Hughesem, który odwiedził Nowy Jork, aby zorganizować nagrania z wybitnymi afroamerykańskimi muzykami. Te 14 utworów oraz cztery wykonane przez big band Cartera (wówczas zatytułowane Spike Hughes and His Negro Orchestra) zostały początkowo wydane tylko w Anglii. Muzycy pochodzili z zespołu Cartera i w ich liczbie znaleźli się Red Allen, Dicky Wells, Wayman Carver, Coleman Hawkins, J. C. Higginbotham oraz Chu Berry. ...