Carlos Saura (Carlos Saura) - Reżyser, Scenariusz, Nowela filmowa, , Scenarzysta, Projektant scenografii znany z pracy przy tego typu projektach: «Faster, Faster» (1981), «Deprisa, deprisa» (1981), «Cria!» (1976), «Nakarmić kruki» (1976), «El Dorado» (1988),
Carlos Saura Atarés (4 stycznia 1932 – 10 lutego 2023) był hiszpańskim reżyserem filmowym, fotografem i pisarzem. Obok Luisa Buñuela i Pedro Almodóvara jest uznawany za jednego z najwybitniejszych filmowców Hiszpanii. Jego długa i płodna kariera trwała ponad pół wieku, a jego filmy zdobyły wiele międzynarodowych nagród.
Saura rozpoczął swoją karierę w 1955 roku, tworząc krótkometrażowe filmy dokumentalne. Zyskał międzynarodowy rozgłos, gdy w 1960 roku na Festiwalu Filmowym w Cannes miała premiera jego pierwszego pełnometrażowego filmu. Choć zaczynał jako neorealista, Saura przeszedł na styl oparty na metaforach i symbolizmie, aby ominąć hiszpańską cenzurę. W 1966 roku znalazł się w centrum uwagi międzynarodowej, gdy jego film „Polowanie” zdobył Srebrnego Niedźwiedzia na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Berlinie. W kolejnych latach wypracował międzynarodową renomę dzięki filmowemu ujęciu emocjonalnych i duchowych reakcji na represyjne warunki polityczne.
W latach 70. Saura był najbardziej znanym reżyserem pracującym w Hiszpanii. W swoich filmach stosował złożone zabiegi narracyjne, które często budziły kontrowersje. W Cannes zdobył Specjalne Nagrody Jury za filmy „Kuzynka Angelica” (1973) oraz „Cría Cuervos” (1975), a w 1979 roku otrzymał nominację do Oscara dla najlepszego filmu nieanglojęzycznego za „Mama kończy 100 lat”.
W latach 80. Saura zyskał uznanie dzięki trylogii flamenco – „Krwawe wesele”, „Carmen” oraz „El amor brujo”, w których połączył dramatyczną treść z formami tańca flamenco. Jego twórczość nadal pojawiała się w światowych konkursach i zdobywała liczne nagrody. Otrzymał dwie nominacje do Oscara w kategorii najlepszy film nieanglojęzyczny za „Carmen” (1983) oraz „Tango” (1998). Jego filmy stanowią wyrafinowany wyraz czasu i przestrzeni, łącząc rzeczywistość z fantazją, przeszłość z teraźniejszością oraz pamięć z halucynacją. W ostatnich dwóch dekadach XX wieku Saura skoncentrował się na dziełach jednoczących muzykę, taniec i obraz.
Powyższy opis pochodzi z artykułu w Wikipedii „Carlos Saura”, na licencji CC-BY-SA, pełna lista autorów dostępna w Wikipedii.