T.S. Eliot (T. S. Eliot)

Thomas Stearns Eliot OM (26 września 1888 – 4 stycznia 1965) był poetą, eseistą i dramaturgiem. Był wiodącą postacią poezji modernistycznej w języku angielskim, odnowiając tę sztukę poprzez użycie języka, styl pisania oraz strukturę wiersza. Znany jest również ze swoich esejów krytycznych, które często podważały utrwalone przekonania kulturowe.

Urodził się w St. Louis, Missouri, w Stanach Zjednoczonych, w rodzinie zamożnych Bostonian z tradycjami (Brahminów). W 1914 roku, w wieku 25 lat, przeniósł się do Anglii, gdzie osiadł, pracował i ożenił się. W 1927 roku, w wieku 39 lat, został obywatelem brytyjskim i zrzekł się obywatelstwa amerykańskiego.

Eliot zwrócił na siebie szeroką uwagę po raz pierwszy dzięki "Pieśni miłosnej J. Alfreda Prufrocka" (1915), która w czasie publikacji uważana była za ekscentryczną. Następnie napisał "Ziemię pustą" (1922), "Puste ludzi" (1925), "Popielny środek" (1930) oraz "Cztery kwartety" (1943). Napisał siedem sztuk, w tym "Morderstwo w katedrze" (1935) i "Koktajl party" (1949). W 1948 roku otrzymał Nagrodę Nobla w dziedzinie literatury „za jego wybitny, pionierski wkład we współczesną poezję”.

Powyższy opis pochodzi z artykułu Wikipedii o T.S. Eliocie, udostępnionego na licencji CC-BY-SA, pełna lista autorów na Wikipedii.