(Lynn Fontanne)

Z Wikipedii

Lynn Fontanne (/fɒnˈtæn/; 6 grudnia 1887 – 30 lipca 1983) była urodzoną w Wielkiej Brytanii aktorką mieszkającą w USA, przez ponad 40 lat będącą jedną z największych gwiazd amerykańskiej sceny. Tworzyła duet ze swoim mężem, Alfredem Luntem. W 1970 roku Lunt i Fontanne otrzymali wspólną, specjalną nagrodę Tony. Oboje zdobyli nagrody Emmy w 1965 roku, a nowojorski teatr Lunt-Fontanne na Broadwayu został nazwany ich imionami. W 1980 roku Fontanne została uhonorowana wyróżnieniem Kennedy Center.

Urodziła się jako Lillie Louise Fontanne w Woodford w Londynie, w rodzinie pochodzenia francuskiego i irlandzkiego; jej rodzicami byli Francuz Jules Fontanne oraz Frances Ellen Thornley. Miała dwie siostry, z których jedna później mieszkała w Anglii, a druga w Nowej Zelandii.

Uznanie zdobyła w 1921 roku, grając główną rolę w farsie George'a S. Kaufmana i Marca Connelly'ego pt. „Dulcy”.

Wkrótce zasłynęła jako wybitna aktorka komedii salonowej, błyszcząc w błyskotliwych rolach pisanych dla niej przez Noëla Cowarda, S.N. Behrmana i Roberta Sherwooda. Jednak jednym z największych sukcesów krytycznych w jej karierze była rola Niny Leeds, zdesperowanej bohaterki kontrowersyjnego dziewięcioaktowego dramatu Eugene'a O'Neilla pt. „Dziwny intermedium”. Od końca lat 20. Fontanne występowała wyłącznie w spektaklach, w których grał również jej mąż. Do ich największych triumfów teatralnych należały „Projekt życia” (1933), „Poskromienie srogi” (1935–36), „Rozkosz idioty” (1936), „Nie będzie nocy” (1940) oraz „Kwadryl” (1952). „Projekt życia”, który Noël Coward napisał specjalnie dla siebie i małżonków Luntów, był tak śmiały w swojej tematyce biseksualizmu i ménage à trois, że Coward zdecydował się na premierę w Nowym Jorku, wiedząc, że sztuka nie przeszłaby przez londyńską cenzurę. Duet pozostawał aktywny na scenie aż do przejścia na emeryturę w 1960 roku. Fontanne została nominowana do nagrody Tony dla najlepszej aktorki za jedną ze swoich ostatnich ról teatralnych w sztuce „Wizyta” (1959).

Fontanne i Lunt zagrali razem w 27 produkcjach. O stylu gry Fontanne z Luntem, po obejrzeniu ich w „Kaprysie” w St James's Theatre (1929), brytyjski osobowość medialna Arthur Marshall zauważył: „w sztukach z tamtego okresu aktorzy czekali na swoją kolej, aż ktoś inny skończy mówić; Luntowie wywrócili to do góry nogami. Rzucali kwestiami, wchodzili sobie w słowo, mówili szybko, mówili jednocześnie. W rzeczywistości mówili tak, jak ludzie robią to w zwykłym życiu”.

Fontanne zagrała tylko w trzech filmach, niemniej jednak w 1931 roku została nominowana do Oscara dla najlepszej aktorki za rolę w filmie „Gwardzista”, przegrywając z Helen Hayes. Wystąpiła również w niemych filmach „Druga młodość” (1924) i „Człowiek, który odnalazł siebie” (1925). W latach 50. i 60. Luntowie wystąpili w czterech produkcjach telewizyjnych, a oboje zdobyli nagrody Emmy w 1965 roku za „Wspaniałego Janka”, stając się pierwszą małżeńską parą, która otrzymała tę nagrodę za zagranie małżeństwa. Fontanne była narratorką klasycznej telewizyjnej produkcji „Peter Pan” z 1960 roku z Mary Martin w roli głównej oraz otrzymała drugą nominację do Emmy za rolę wielkiej księżnej Marii w telewizyjnej produkcji „Anastazja” z serii Hallmark Hall of Fame w 1967 roku – były to dwie z nielicznych produkcji, w których wystąpiła bez męża. Luntowie zagrali również w kilku słuchowiskach radiowych w latach 40., zwłaszcza w programie Theatre Guild.

Lynn Fontanne zmarła w 1983 roku w wieku 95 lat na zapalenie płuc w posiadłości „Ten Chimneys” w Genesee Depot i została pochowana obok męża na cmentarzu Forest Home w Milwaukee w stanie Wisconsin.