(Jacqueline Veuve)

Jacqueline Veuve (29 stycznia 1930 – 18 kwietnia 2013) była szwajcarską reżyserką, znaną z tworzenia „kina etnograficznego”. Nazywano ją „wielką damą szwajcarskiego filmu dokumentalnego”. W 2013 roku otrzymała Nagrodę za Całokształt Twórczości podczas Szwajcarskiej Nagrody Filmowej.

Jacqueline Reber urodziła się w 1930 roku w Payerne w Szwajcarii, jako córka Maurice'a Rebera i Yvonne Reymond.

Po studiach w Lozannie uczęszczała do Szkoły Bibliotekoznawstwa i Nauk o Informacji w Genewie (1952–1953). Następnie Veuve udała się do Paryża, aby pracować nad pracą dyplomową; w 1955 roku w Muzeum Człowieka poznała francuskiego filmowca i etnologa Jeana Roucha.

W 1966 roku wraz ze szwajcarskim reżyserem Yvesem Yersinem stworzyła swój pierwszy krótkometrażowy film „Le Panier à viande”. Na początku lat 70. spędziła czas w Massachusetts Institute of Technology, współpracując z brytyjskim dokumentalistą Richardem Leacockiem. W tym okresie nakręciła dwa krótkie filmy o ruchu kobiecym w Stanach Zjednoczonych.

Według Maire, jej zainteresowanie etnologią objawiło się poprzez film.

Jacqueline Veuve posiadała silne poczucie estetyki i wyczucie tego, co należy pokazać, a co pominąć, aby widz mógł zrozumieć przekaz. Przykładem tego jest seria filmów o „zawodach związanych z drewnem” („Métiers du bois”), takich jak „Claude Lebet, luthier” („Claude Lebet, lutnik”, 1988), „Armand Rouiller, fabricant de luges” („Armand Rouiller, producent sań”, 1987) czy „Marcellin Babey, tourneur sur bois” („Marcellin Babey, tokarz”, 1989), a także „Chronique vigneronne” (1999) o winiarstwie oraz „Chronique paysanne en Gruyère” (1990) – kronika rolnicza. W ujęciu Jacqueline Veuve skomplikowany proces produkcji sera alpejskiego staje się sprawą całkowicie przejrzystą, a co więcej – porywającą opowieścią. Jej mistrzowski dar opisu pozwalał jej iść dalej: inscenizowała rzeczywistość w taki sposób, że proces wyrabiania sera lub cięcia gontów w Valais stawał się pełen napięcia.

W 1974 roku Veuve założyła w Lozannie własną firmę produkcyjną, Aquarius Films. Niektóre z jej filmów powstawały na zlecenie, inne jako projekty niezależne. Jej pierwszy pełnometrażowy dokument „La Mort du grand-père ou Le Sommeil du juste” (Śmierć dziadka lub Sen sprawiedliwego) został zaprezentowany na Festiwalu Filmowym w Locarno w 1978 roku.

Jej ostatni dokument, zatytułowany „Vibrato”, miał premierę w 2012 roku; opowiadał on o chórze z Collège St-Michel w Fryburgu.

Jacqueline Veuve stworzyła łącznie 14 pełnometrażowych filmów, w tym kilka filmów fabularnych („Parti sans laisser d'adresse”, 1982; „L'Évanouie”, 1992). W ciągu swojego życia „nakręciła ponad 60 krótkich i pełnometrażowych filmów dokumentalnych, prezentowanych na festiwalach na całym świecie i uhonorowanych międzynarodowymi nagrodami”.

Jacqueline Veuve wyszła za mąż za Léopolda Veuve w 1956 roku i miała dwoje dzieci.

Źródło: Artykuł „Jacqueline Veuve” z angielskiej Wikipedii, licencjonowany na zasadach CC-BY-SA 3.0.