(Mirella Freni)

(Mirella Freni) - znana z pracy przy takich projektach:

Mirella Freni (urodzona jako Mirella Fregni, 27 lutego 1935 – 9 lutego 2020) była włoską sopranistką operową, której kariera trwała 50 lat i obejmowała występy w najważniejszych międzynarodowych operach. Zyskała światowy rozgłos podczas festiwalu w Glyndebourne, gdzie wystąpiła w roli Zerliny w „Don Giovannim” Mozarta oraz Adiny w „Eliksirze miłości” Donizettiego.

Freni kojarzona jest przede wszystkim z rolą Mimì w „Cyganerii” Pucciniego, która znajdowała się w jej repertuarze od 1957 do 1999 roku. Roli tej śpiewała w La Scali w Mediolanie oraz w Operze Wiedeńskiej w 1963 roku pod batutą Herberta von Karajana. Wystąpiła w tej roli również w filmowej wersji produkcji oraz podczas swojego debiutu w Metropolitan Opera w Nowym Jorku w 1965 roku. Na najwcześniejszych wydaniach operowych DVD ukazywała swoje postaci w sposób przekonujący, zarówno pod względem aktorskim, jak i wokalnym. Freni była przez wiele lat mężatką z bułgarskim basem Nicolaiem Ghiaurovem, z którym wspólnie występowała i nagrywała. W nekrologu opublikowanym w „The New York Times” opisano ją jako „niezrównaną włoską primadonnę”.

Urodziła się w Modenie, gdzie miała tę samą mamkę co Luciano Pavarotti; dorastali razem, a on w przyszłości stał się jej częstym partnerem scenicznym w partiach tenorowych. Naukę śpiewu rozpoczęła u swojego wuja, Dante Arcelliego, a następnie u Luigiego Bertazzoniego i Ettore Campogallianiego. Później zmieniła nazwisko, sądząc, że będzie ono łatwiejsze do wymówienia. Freni zadebiutowała operowo 3 marca 1955 roku w Teatro Municipale w swoim rodzinnym mieście jako Micaëla w „Carmen” Bizeta. Później wyszła za mąż za swojego nauczyciela, pianistę i dyrygenta Leone Magierę, z którym miała córkę. Freni wznowiła karierę w 1958 roku, występując w roli Mimì w „Cyganerii” Pucciniego w Teatro Regio w Turynie, a w sezonie 1959–60 śpiewała w De Nederlandse Opera. Jej międzynarodowy przełom nastąpił na festiwalu w Glyndebourne, gdzie wystąpiła w 1960 roku jako Zerlina w „Don Giovannim” Mozarta (obok Joan Sutherland w roli Donny Anny), a w 1962 roku jako Zuzanna w „Weselu Figara” oraz Adina w „Eliksirze miłości” w reżyserii Franco Zeffirelliego.

W 1961 roku Freni po raz pierwszy wystąpiła w Royal Opera House w Londynie jako Nannetta w „Falstaffie” Verdiego. Zastąpiła również Renatę Scotto w roli Nannetty w La Scali w Mediolanie. 31 stycznia 1963 roku wystąpiła tam jako Mimì w produkcji zainscenizowanej przez Franco Zeffirelliego i poprowadzonej przez Herberta von Karajana. Stała się jedną z ulubionych śpiewaczek dyrygenta w operach i koncertach. Produkcja ta została powtórzona w Operze Wiedeńskiej w tym samym roku; artystka wystąpiła w tym teatrze w jedenastu rolach, w tym w tytularnej roli w „Manon Lescaut” Pucciniego oraz jako Amelia w „Simon Boccanegra” Verdiego.

29 września 1965 roku zadebiutowała w Metropolitan Opera w Nowym Jorku, ponownie jako Mimì, u boku Gianni Raimondiego w roli Rodolfo, który również debiutował w tym teatrze. Recenzent Alan Rich napisał w „New York Herald Tribune”: Panna Freni jest – cóż, na początek wystarczy słowo „nieodparta”. Piękna, z prostą naturalnością i oszałamiającą inteligencją aktorską, wykorzystała głos i gesty, by stworzyć postać Mimì pełną urzekającej kobiecości i wdzięku. Sam głos jest czysty i świeży, brzmi jednorodnie od najniższych do najwyższych tonów, cudownie zabarwiony w każdym punkcie tym, co wydaje się być instynktowną odpowiedzią na wymogi tekstu...

Najważniejsze dzieła (Mirella Freni)

Cała filmografia (Mirella Freni)