Wang Bing (Wang Bing)

Wang Bing (chiń. 王兵; pinyin: Wáng Bīng; ur. 16 listopada 1967 r. w Xi'an) jest chińskim reżyserem dokumentalnym, często określanym mianem jednej z najważniejszych postaci w dziedzinie filmu dokumentalnego. Wang jest założycielem własnej firmy produkcyjnej, Wang Bing Studios, która produkuje większość jego filmów. Jego obraz o chińskich obozach pracy, „The Ditch” (Rów), został zaprezentowany na Wenecjańskim Festiwalu Filmowym w 2010 roku jako film sorpresa. Karierę niezależnego filmowca rozpoczął w 1999 roku. Odkryty w 2003 roku „West of Tracks” (Na zachód od torów), monumentalne dzieło dokumentalne trwające ponad 9 godzin, odniósł wielki sukces międzynarodowy. Oprócz pełnometrażowych dokumentów, artysta zajmuje się również instalacjami wideo, filmem fabularnym oraz fotografią. Film o chińskich obozach pracy „The Ditch” został włączony do programu 67. Wenecjańskiego Festiwalu Filmowego (2010) jako film sorpresa. Z kolei jego film „Youth (Spring)” (Młodość (Wiosna)) został wytypowany do walki o Złotą Palmę na 76. Festiwalu Filmowym w Cannes (2023).

„Tie Xi Qu”, dziewięciogodzinny epicki dokument Wanga o przemysłowych Chinach, został uznany za ogromny sukces. Film ten zdobył Grand Prix na Festiwalu Filmu Dokumentalnego w Marsylii i został po raz pierwszy zaprezentowany w Hiszpanii na Międzynarodowym Festiwalu Filmu Dokumentalnego Punto de Vista. Film Wanga „Fengming, a Chinese Memoir” miał premierę w 2007 roku zarówno w Cannes, jak i w Toronto. „Crude Oil” zadebiutował na Festiwalu Filmowym w Rotterdamie w 2008 roku. Od tego czasu jego filmy stały się stałym elementem każdego prestiżowego międzynarodowego festiwalu filmowego. Film „Mrs. Fang” z 2017 roku został nagrodzony Złotym Leopardem na 70. Festiwalu w Locarno.

Francuski filozof Georges Didi-Huberman poświęcił obszerny epilog Wang Bingowi w swojej książce z 2012 roku pt. „Peuples exposés, peuples figurants”. Rozważając społeczny los obrazów i wnikliwie analizując film Wanga z 2010 roku „Man with No Name”, napisał, że reżyser, jako pokorny portrecista pojedynczego robotnika wiejskiego, zdołał reprezentować cały naród chiński (a także ludzi z całego świata) „nie poprzez jego przeszłość, idee, imię czy miejsce w społeczeństwie, lecz poprzez proste gesty, z którymi buduje swoje samotne życie” – w przeciwieństwie do powszechnych epickich portretów tożsamości narodowej opartych na potędze militarnej, bohaterach wojennych i przeznaczeniu.