(Robert Badinter)

Robert Badinter (ur. 30 marca 1928 r.) to francuski prawnik, polityk i autor, który w 1981 roku, pełniąc funkcję ministra sprawiedliwości w rządzie François Mitterranda, doprowadził do zniesienia kary śmierci we Francji. Pełnił również wysokie funkcje mianowane w krajowych i międzynarodowych organach działających na rzecz sprawiedliwości i praworządności.

Robert Badinter urodził się 30 marca 1928 roku w Paryżu jako syn Simona Badintera i Charlotte Rosenberg. Jego żydowska rodzina z Besarabii wyemigrowała do Francji w 1921 roku, aby uciec przed pogromami. Podczas II wojny światowej, po nazistowskiej okupacji Paryża, jego rodzina szukała schronienia w Lyonie. Ojciec został schwytany podczas łapanki przy rue Sainte-Catherine w 1943 roku i deportowany wraz z innymi Żydami do obozu zagłady w Sobiborze, gdzie niedługo potem zginął.

Badinter ukończył prawo na Wydziale Prawa Uniwersytetu Paryskiego. Następnie udał się do Stanów Zjednoczonych, aby kontynuować studia na Uniwersytecie Columbia w Nowym Jorku, gdzie uzyskał tytuł magistra. Studiował dalej na Sorbonie aż do 1954 roku. W 1965 roku Badinter został mianowany profesorem na Uniwersytecie Sorbona. Pozostał profesorem emerytowanym do 1996 roku.

Badinter rozpoczął karierę w Paryżu w 1951 roku jako adwokat, współpracując z Henri Torrèsem. W 1965 roku wraz z Jean-Denis Bredinem założył kancelarię prawną Badinter, Bredin et partenaires (obecnie Bredin Prat), w której praktykował do 1981 roku.

Działalność Badintera przeciwko karze śmierci rozpoczęła się po egzekucji Rogera Bontemsa 28 listopada 1972 roku. Bontems wraz z Claude'em Buffetem wzięli strażnika więziennego i pielęgniarkę jako zakładników podczas buntu w więzieniu w Clairvaux w 1971 roku. Gdy policja szturmowała budynek, Buffet podciął gardła zakładnikom. Badinter pełnił funkcję obrońcy Bontemsa. Choć podczas procesu ustalono, że mordercą był wyłącznie Buffet, ława przysięgłych skazała obu mężczyzn na śmierć. Badinter był oburzony niesprawiedliwym stosowaniem kary śmierci i po byciu świadkiem egzekucji jeszcze bardziej oddał się walce o jej zniesienie.

W tym kontekście zgodził się bronić Patricka Henry’ego. W styczniu 1976 roku porwano 8-letniego Philippe'a Bertranda. Henry szybko stał się podejrzanym, ale został zwolniony z powodu braku dowodów. Udzielał wywiadów w telewizji, twierdząc, że ci, którzy porywają i zabijają dzieci, zasługują na śmierć. Kilka dni później został ponownie aresztowany, a pod jego łóżkiem, ukryte w kocu, znaleziono zwłoki Bertranda. Badinter i Robert Bocquillon bronili Henry'ego, opierając linię obrony nie na zaprzeczaniu winie Henry'ego, lecz na sprzeciwie wobec stosowania kary śmierci. Henry został skazany na dożywocie i zwolniony warunkowo w 2001 roku. ...