(Hervé Bazin)

Hervé Bazin (17 kwietnia 1911 – 17 lutego 1996) był francuskim pisarzem, którego najbardziej znane powieści poruszały półautobiograficzne tematy młodzieńczego buntu i dysfunkcyjnych rodzin.

Bazin, urodzony jako Jean-Pierre Hervé-Bazin w Angers w departamencie Maine-et-Loire we Francji, pochodził z katolickiej rodziny z wyższych sfer burżuazji. Był prawnukiem pisarza René Bazina. Jego ojciec był sędzią, który wraz z żoną został wysłany do Chin, aby objąć stanowisko dyplomatyczne. Hervé i jego brat byli wychowywani w rodzinnym majątku, zamku Le Patys, przez babkę. Po jej śmierci matka z niechęcią powróciła z Hanoi. Wysłała Bazina do różnych placówek zakonnych, a następnie do akademii wojskowej Prytanée de la Flèche, z której został wydalony z powodu braku kompetencji. Sprzeciwiał się autorytarnej matce, w okresie nastoletnim kilkakrotnie uciekał z domu i odrzucił nauki katolickie. W wieku 20 lat zerwał kontakty z rodziną.

Wyjeżdżając z domu do Paryża, uzyskał dyplom z literatury na Sorbonie. Przez piętnaście lat pisania poezji, która nie przyniosła mu większego sukcesu, Bazin pracował w wielu dorywczych zajęciach. Do istotnych dokonań tego okresu należało założenie czasopisma poetyckiego „la Coquille” (Muszla, wydano tylko osiem tomów), nazwanego na cześć średniowiecznych poetów-żebraków, coquillards z czasów Villona, oraz wydanie w 1948 roku utworu „À la poursuite d'Iris”. W 1947 roku otrzymał Prix Apollinaire za „Jour”, swój pierwszy tom poezji.

Za radą Paula Valéry’ego porzucił poezję, aby skupić się na prozie.

Konflikty z dzieciństwa z matką stały się inspiracją do napisania w 1948 roku powieści „Żmija w pięści” (Viper in the Fist). Powieść przedstawia nienawiść między matką o przydomku Folcoche (od francuskich słów „folle” (szalona) i „cochonne” (świnia)) a jej dziećmi, w tym narratorem Jeanem Rezeau, nazywanym „Brasse-bouillon”. Maurice Nadeau opisał powieść jako „Atrydów w drelichu”. Książka odniosła ogromny sukces w powojennej Francji; w ramach trylogii nastąpiły po niej „La Mort du Petit Cheval” i „Le Cri de la Chouette”. W innych dziełach Bazin powracał do tematyki rodzinnej. Oprócz powieści pisał również opowiadania i eseje.

W 1958 roku Bazin został członkiem Académie Goncourt, zastępując Francisa Carco. W 1973 roku został jej prezesem; po jego śmierci zastąpił go Jorge Semprún, natomiast funkcję prezesa objął François Nourissier.

Politycznie Bazin należał do Mouvement de la Paix, utrzymując relacje z partią komunistyczną, której był sympatykiem. W 1979 roku otrzymał Pokojową Nagrodę Lenina. Skłoniło to Rogera Peyrefitte'a do żartobliwego stwierdzenia: „Hervé Bazin otrzymał dwie nagrody, które idealnie do siebie pasują: Pokojową Nagrodę Lenina i nagrodę za czarny humor”.

W 1995 roku przekazał swoje rękopisy i listy do archiwum miasta Nancy, które posiadało już archiwa braci Goncourt, pochodzących z tego miasta. Bazin zmarł w Angers.

W wyniku zawiłości prawnych szóstka dzieci z jego pierwszych małżeństw doprowadziła – wbrew woli jego ostatniej żony i ostatniego syna – do aukcji archiwum w Hôtel Drouot 29 października 2004 roku. Dzięki pomocy władz okręgu biblioteka uniwersytecka w Angers zdołała wykupić niemal cały majątek, obejmujący 22 rękopisy i około 9000 listów, które zgodnie z wolą autora zostały udostępnione środowisku naukowemu.