Hugo Rizenfeld (Hugo Riesenfeld)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii

Hugo Riesenfeld (26 stycznia 1879 – 10 września 1939) był austro-amerykańskim kompozytorem. Jako reżyser filmowy, w 1917 roku zaczął pisać własne kompozycje orkiestrowe do filmów niemych i współtworzył nowoczesne techniki produkcyjne, w których muzyka filmowa stanowi integralną część akcji. W swojej karierze Riesenfeld skomponował około 100 ścieżek dźwiękowych do filmów.

Jego najznamienitsze kompozycje powstały do filmów Cecila B. DeMille'a: „Joanna z Arc” (1917), „Dziesięć przykazań” (1923) oraz „Król królów” (1927); do filmu D. W. Griffitha „Abraham Lincoln” (1930) oraz oryginalne partytury do dzieł F. W. Murnaua: „Wschód słońca” (1927) i „Tabu” (1931).

Urodzony w Wiedniu Riesenfeld rozpoczął karierę muzyczną w wieku siedmiu lat, studiując grę na skrzypcach w Konserwatorium Gesellschaft der Musikfreunde w rodzinnym mieście, które ukończył w wieku 17 lat, uzyskując dyplomy z pianistyki, skrzypiec i kompozycji. Przez krótki czas grał w Filharmonii Wiedeńskiej. Pod koniec XIX wieku występował w lokalnym kwartecie smyczkowym wraz z Arnoldem Schönbergiem, Arthurem Bodanzkym i Edwardem Falckiem.

W 1907 roku Riesenfeld wyemigrował do Nowego Jorku. Swoją pierwszą pracę w filmie podjął, dyrygując akompaniamentem do produkcji „Carmen” (1915) Jessego L. Lasky’ego.

15 kwietnia 1923 roku Riesenfeld wraz z wynalazcą Lee de Forestem zaprezentował w teatrze Rivoli w Nowym Jorku pokaz 18 krótkich filmów zrealizowanych w procesie zapisu dźwięku na taśmie filmowej Phonofilm.

Riesenfeld zmarł w 1939 roku w Los Angeles po ciężkiej chorobie. Jego córka, Janet, występowała w niektórych meksykańskich filmach jako tancerka i aktorka pod pseudonimami Raquel Rojas oraz Janet Alcorzia, a później została scenarzystką.