(Marion Burns)
Fabryka
Aktor (1),
Data urodzenia
1907-08-09
(Marion Burns) - znana z pracy przy takich projektach: «The Dawn Rider» (1935), «The Dawn Rider» (1935),
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Marion Burns (9 sierpnia 1907 – 22 grudnia 1993) była amerykańską aktorką filmową działającą w latach 30. XX wieku. Jest najbardziej znana z ról u boku Johna Wayne'a w filmie „The Dawn Rider” z 1935 roku oraz ponownie w tym samym roku w produkcji „Paradise Canyon”.
Burns urodziła się w Los Angeles w Kalifornii, skąd udała się do Hollywood, aby rozwijać karierę aktorską. Swoją pierwszą rolę filmową otrzymała w 1931 roku, występując u boku Billa Cody'ego w filmie „Oklahoma Jim”. Ta produkcja wprowadziła ją na drogę ról bohaterek w westernach. W 1932 roku zagrała u boku George'a O'Briena w filmie „The Golden West”, a następnie w tym samym roku w „Me and My Gal”. Lata 1934 i 1935 były szczytem jej kariery; wystąpiła wtedy w sześciu filmach (po trzy w każdym roku), z czego w dwóch nie została wymieniona w napisach, a najbardziej znaczącymi były dwa filmy z Johnem Wayne'em. Jej pierwszym filmem w 1934 roku był „The Devil Tiger”.
W filmie „The Devil Tiger” reżyser Clyde E. Elliott pozwolił swojemu bohaterowi, Kane'owi Richmondowi, walczyć z siedmiometrowym pytonem. Richmond nienawidził dublerów i nalegał na samodzielne wykonanie sceny. Aktor, raz stojąc, raz leżąc na ziemi, zdołał utrzymać zatrzaskującą się paszczę węża z dala od swojej twarzy, próbując jednocześnie uwolnić się z potrójnych splotów wokół ciała. W kulminacyjnym momencie walki wbiega bohaterka, Marion Burns, i ratuje protagonistę przed pytonem. Panna Burns również musiała walczyć z wężem, aby dosięgnąć pistoletu Richmonda, z którego miała zastrzelić gada. W swojej scenie również wystąpiła bez dublerki.
W filmie „Born to Be Bad” z 1934 roku Burns zagrała u boku Cary'ego Granta i Loretty Young. W swoim ostatnim filmie z 1935 roku wystąpiła u boku Lloyda Hughesa w dramacie kryminalnym „Rip Roaring Riley”. Był to jej ostatni film przez kolejne dziesięć lat. W trakcie kariery wyszła za mąż dwukrotnie. Jej pierwszym mężem był aktor Bruce MacFarlane, z którym zakończyła małżeństwo rozwodem. Drugi raz wyszła za mąż w 1934 roku za aktora Kane'a Richmonda. Po 1935 roku powróciła do aktorstwa tylko trzykrotnie i na krótko. Pierwszy raz był to występ teatralny w sztuce „Leaning on Letty” w styczniu 1936 roku w teatrze El Capitan w Los Angeles. Drugi raz wystąpiła w 1945 roku u boku swojego męża w filmie „Brenda Starr, Reporter”, w którym zagrali Kane Richmond i Joan Woodbury. Trzeci raz powróciła dopiero w 1961 roku, pojawiając się w jednym odcinku serialu telewizyjnego „My Three Sons”. Ostatecznie osiedliła się w Laguna Niguel w Kalifornii, gdzie mieszkała do śmierci 22 grudnia 1993 roku.
Powyższy opis pochodzi z artykułu w Wikipedii „Marion Burns”, na licencji CC-BY-SA, pełna lista autorów znajduje się w Wikipedii.
Marion Burns (9 sierpnia 1907 – 22 grudnia 1993) była amerykańską aktorką filmową działającą w latach 30. XX wieku. Jest najbardziej znana z ról u boku Johna Wayne'a w filmie „The Dawn Rider” z 1935 roku oraz ponownie w tym samym roku w produkcji „Paradise Canyon”.
Burns urodziła się w Los Angeles w Kalifornii, skąd udała się do Hollywood, aby rozwijać karierę aktorską. Swoją pierwszą rolę filmową otrzymała w 1931 roku, występując u boku Billa Cody'ego w filmie „Oklahoma Jim”. Ta produkcja wprowadziła ją na drogę ról bohaterek w westernach. W 1932 roku zagrała u boku George'a O'Briena w filmie „The Golden West”, a następnie w tym samym roku w „Me and My Gal”. Lata 1934 i 1935 były szczytem jej kariery; wystąpiła wtedy w sześciu filmach (po trzy w każdym roku), z czego w dwóch nie została wymieniona w napisach, a najbardziej znaczącymi były dwa filmy z Johnem Wayne'em. Jej pierwszym filmem w 1934 roku był „The Devil Tiger”.
W filmie „The Devil Tiger” reżyser Clyde E. Elliott pozwolił swojemu bohaterowi, Kane'owi Richmondowi, walczyć z siedmiometrowym pytonem. Richmond nienawidził dublerów i nalegał na samodzielne wykonanie sceny. Aktor, raz stojąc, raz leżąc na ziemi, zdołał utrzymać zatrzaskującą się paszczę węża z dala od swojej twarzy, próbując jednocześnie uwolnić się z potrójnych splotów wokół ciała. W kulminacyjnym momencie walki wbiega bohaterka, Marion Burns, i ratuje protagonistę przed pytonem. Panna Burns również musiała walczyć z wężem, aby dosięgnąć pistoletu Richmonda, z którego miała zastrzelić gada. W swojej scenie również wystąpiła bez dublerki.
W filmie „Born to Be Bad” z 1934 roku Burns zagrała u boku Cary'ego Granta i Loretty Young. W swoim ostatnim filmie z 1935 roku wystąpiła u boku Lloyda Hughesa w dramacie kryminalnym „Rip Roaring Riley”. Był to jej ostatni film przez kolejne dziesięć lat. W trakcie kariery wyszła za mąż dwukrotnie. Jej pierwszym mężem był aktor Bruce MacFarlane, z którym zakończyła małżeństwo rozwodem. Drugi raz wyszła za mąż w 1934 roku za aktora Kane'a Richmonda. Po 1935 roku powróciła do aktorstwa tylko trzykrotnie i na krótko. Pierwszy raz był to występ teatralny w sztuce „Leaning on Letty” w styczniu 1936 roku w teatrze El Capitan w Los Angeles. Drugi raz wystąpiła w 1945 roku u boku swojego męża w filmie „Brenda Starr, Reporter”, w którym zagrali Kane Richmond i Joan Woodbury. Trzeci raz powróciła dopiero w 1961 roku, pojawiając się w jednym odcinku serialu telewizyjnego „My Three Sons”. Ostatecznie osiedliła się w Laguna Niguel w Kalifornii, gdzie mieszkała do śmierci 22 grudnia 1993 roku.
Powyższy opis pochodzi z artykułu w Wikipedii „Marion Burns”, na licencji CC-BY-SA, pełna lista autorów znajduje się w Wikipedii.
W którym filmie (Marion Burns) zagrał najlepiej?
Auditions in India
Casting calls in USA
Castingi w Polsce
Кастинги в Україні
