Mantan Moreland (Mantan Moreland)

Urodzony tuż po przełomie wieków w Luizjanie, Mantan zaczynał uciekać z domu już w wieku 12 lat, by dołączać do cyrków i wędrownych przedstawień, za każdym razem jednak wracając pod przymusem. W tych czasach szlifował swoje umiejętności komediowe i rozwijał rutyny i występy, które ostatecznie zyskały popularność na scenach wodewilowych, a wtedy nazywanych „chitlin’ circuit”. Z natury samotnik, często współpracował z innymi sławnymi komikami (takimi jak Ben Carter), aby móc dalej pracować, i stał się mistrzem improwizacji w formie „niekończących się rozmów”, gdzie dwaj błyskotliwi komicy wzajemnie dokończali zdania, jakby czytali sobie w myślach (np. „Słyszałeś, czy widziałeś…?”, „Widziałem go wczoraj… nie wyglądał dobrze”). Z czasem zainteresowania Mantana przesunęły się w stronę filmu, gdzie początkowo występował w podrzędnych rolach (szewcy, tragarze, kelnerzy). Jednak jego talent do rozbawiania ludzi nie mógł zostać niezauważony i wkrótce zyskał znaczącą rolę w parodiach westernów w stylu z Harlemu oraz komediach klasy „A”, grając przesądnego, wiecznie przerażonego służącego uciekającego przed wszelkim nadchodzącym niebezpieczeństwem.

Szczyt kariery filmowej Morelanda przypadł na jego powtarzającą się rolę Birminghama, nerwowego szofera, w serii filmów o „Charlie Chanie”, gdzie nieustannie ostrzegał swojego szefa przed podejmowaniem się oczywistej niebezpiecznej sprawy lub sytuacji. Chociaż nawiedzone rezydencje były idealnym miejscem do wywołania stereotypowego charakteru Mantana, w przyszłości ten hollywoodzki sukces prześladował go w inny sposób. W latach 50. XX wieku zaczęły zmieniać się postawy rasowe i wraz z rozwojem ruchu praw obywatelskich to, co kiedyś uważano za zabawne, było teraz interpretowane jako poniżające i obraźliwe zarówno dla czarnoskórych, jak i białych. Mantan i inni, tacy jak Stepin Fetchit, zostali wykluczeni i wyśmiani przez Hollywood za swoje negatywne portrety z przeszłości. Minęły dziesięciolecia, zanim widzowie wybaczą, a nowsze pokolenia zapomną o komediach Mantana Morelanda z czasów Wielkiego Kryzysu, by aktor mógł powrócić do łask.

Pod koniec lat 60. XX wieku udało mu się osiągnąć skromny renesans w telewizji, reklamach i sporadycznie w filmach, co pozwoliło mu ponownie pracować z takimi mistrzami komedii jak Bill Cosby, Godfrey Cambridge i reżyserem Carlem Reinerem. Niestety, było to zbyt krótkotrwałe, ponieważ Mantan, od dawna cierpiący na problemy zdrowotne, zmarł w 1973 roku na krwotok mózgu, właśnie gdy zaczynał korzystać ze swojej odnowionej popularności. Dziś publiczność jest bardziej życzliwa i wyrozumiała wobec Morelanda, pamiętając go jako niezwykle utalentowanego komika, który w jedyny znany sobie sposób przełamywał bariery i otwierał drzwi innym czarnoskórym aktorom.