(Babe Ruth)

(Babe Ruth) - znany z pracy przy tego typu projektach: «Zelig» (1983), «Zelig» (1983), «The Pride of the Yankees» (1942), «The Pride of the Yankees» (1942), «Speedy» (1928),

George Herman Ruth Jr. (6 lutego 1895 – 16 sierpnia 1948), znany przede wszystkim jako "Babe" Ruth, a nazywany "Bambino" i "Sultanem Pałek", był amerykańskim zawodnikiem Major League Baseball w latach 1914–1935. Ruth zadebiutował w lidze Major League w Boston Red Sox jako miotacz, ale po przejściu do New York Yankees w 1919 roku został pełnoetatowym prawym obrońcą i wkrótce stał się jednym z najbardziej produktywnych pałkarzy ligi. Ruth był filarem składu Yankees, który zdobył siedem tytułów mistrzowskich (pennants) i cztery tytuły World Series podczas jego pobytu w drużynie. Po krótkim epizodzie w Boston Braves w 1935 roku Ruth zakończył karierę. W 1936 roku Ruth został jednym z pierwszych pięciu zawodników wprowadzonych do Baseball Hall of Fame.

Od tego czasu Ruth jest uważany za jednego z największych bohaterów sportowych w kulturze amerykańskiej. W różnych ankietach i rankingach został uznany za najlepszego baseballistę w historii, a jego umiejętność zdobywania home runów i charyzmatyczna osobowość uczyniły go legendarną postacią w "Szalejących latach dwudziestych". Poza boiskiem słynął z działalności charytatywnej, ale także z często lekkomyślnego stylu życia. Ruth przypisuje się zmianę samej gry w baseball. Popularność tej gry wybuchła w latach 20. XX wieku, głównie dzięki jego wpływowi. Ruth zapoczątkował "erę żywej piłki", ponieważ jego potężne zamachy prowadziły do rosnącej liczby home runów, które nie tylko ekscytowały kibiców, ale także pomogły baseballowi ewoluować z gry o niskim wyniku i dominującej szybkości do gry o wysokim wyniku i opartej na sile.

W 1998 roku The Sporting News umieścił Rutha na pierwszym miejscu na liście "100 Najlepszych Zawodników w Historii Baseballu". W 1999 roku fani baseballu wybrali Rutha do Drużyny Wszech Czasów Major League Baseball. W 1969 roku został uznany za Najlepszego Zawodnika w Historii Baseballu w głosowaniu upamiętniającym 100. rocznicę profesjonalnego baseballu. W 1993 roku Associated Press poinformowała, że Muhammad Ali był na równi z Babe Ruthem najbardziej rozpoznawalnym sportowcem spośród ponad 800 żywych lub nieżyjących sportowców w Ameryce. Badanie wykazało, że ponad 97% Amerykanów powyżej 12 roku życia identyfikuje zarówno Ali, jak i Rutha. Według ESPN był to pierwszy prawdziwy amerykański celebryta sportowy, którego sława przekroczyła granice baseballu. W ankiecie ESPN z 1999 roku został sklasyfikowany jako trzeci najlepszy amerykański sportowiec stulecia, za Michaelem Jordanem i Muhammadem Alim.

Ruth był pierwszym zawodnikiem, który zdobył 60 home runów w jednym sezonie (1927), ustanawiając rekord sezonu, który pozostał niepobity do czasu, aż Roger Maris pobił go w 1961 roku. Łączna liczba 714 home runów Ruth w momencie przejścia na emeryturę w 1935 roku była rekordem, dopóki nie została przekroczona przez Hank Aaron w 1974 roku. W przeciwieństwie do wielu pałkarzy, Ruth był również dobrym hitterem: jego średnia uderzeń na całe życie wynosi .342, co jest dziesiątym najwyższym wynikiem w historii baseballu, a w jednym sezonie (1923) osiągnął wynik .393, co jest rekordem Yankees. Jego wskaźnik slugging na poziomie .690 i wskaźnik on-base plus slugging (OPS) na poziomie 1,164 pozostają rekordami Major League. Ruth zdominował erę, w której grał. Dwunastokrotnie prowadził ligę w liczbie home runów, trzynastokrotnie w wskaźniku slugging i OPS, ośmiokrotnie w zdobytych punktach i sześciokrotnie w runach batted in (RBIs). Każda z tych liczb stanowi rekord współczesny (a także rekord wszech czasów, z wyjątkiem RBIs).

Powyższy opis pochodzi z artykułu na Wikipedii Babe Ruth, licencjonowanego na zasadach CC-BY-SA, pełna lista współautorów na Wikipedii.

Najważniejsze dzieła (Babe Ruth)

Cała filmografia (Babe Ruth)