Clarence Muse (Clarence Muse)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii

Clarence Muse (14 października 1889 – 13 października 1979) był amerykańskim aktorem, scenarzystą, reżyserem, kompozytorem i prawnikiem. W 1973 roku został wprowadzony do Black Filmmakers Hall of Fame. Muse był pierwszym Afroamerykaninem, który „zagrał główną rolę” w filmie. Grał przez ponad sześćdziesiąt lat, występując w ponad 150 produkcjach filmowych.

Urodził się w Baltimore w stanie Maryland jako syn Alexandra i Mary Muse. Studiował w Dickinson College w Carlisle w Pensylwanii, gdzie w 1911 roku uzyskał dyplom z prawa międzynarodowego. W latach 20. XX wieku, w okresie renesansu Harlemu, występował w Nowym Jorku w dwóch harlemskich teatrach: Lincoln Players oraz Lafayette Players.

Muse na pewien czas przeniósł się do Chicago, a następnie do Hollywood, gdzie wystąpił w filmie „Hearts in Dixie” (1929) – pierwszej produkcji z obsadą składającą się wyłącznie z czarnoskórych aktorów. Przez następne pięćdziesiąt lat regularnie grał role drugoplanowe i główne. Pracując w Lafayette Players pod kierownictwem producenta Roberta Levy’ego, uczestniczył w produkcjach, które pomogły czarnoskórym aktorom zyskać uznanie i szacunek. Odnosząc się do wystawianej w Lafayette Theatre sztuki „Doktor Jekyll i pan Hyde”, Muse stwierdził, że była ona istotna dla czarnoskórych aktorów i widzów, „ponieważ w pewnym sensie była historią każdego czarnoskórego mężczyzny. Czarnoskórzy mężczyźni również byli istotami rozdartymi, zamieszkującymi jedno ciało”. Muse występował jako śpiewak operowy, artysta w show minstrel, aktor wodewilowy i broadwayowski; pisał również piosenki, sztuki i skecze. W 1943 roku, dzięki spektaklowi „Run Little Chillun”, został pierwszym Afroamerykaninem reżyserem na Broadwayu.

Muse był także współautorem kilku znanych piosenek. W 1931 roku wraz z Leonem René i Otisem René napisał utwór „When It's Sleepy Time Down South”, znany również jako „Sleepy Time Down South”. Piosenkę tę zaśpiewała Nina Mae McKinney w filmie „Safe in Hell” (1931), a później stała się ona jednym z popisowych utworów Louisa Armstronga.

Zagrał główną rolę w filmie „Broken Earth” (1936), który opowiadał historię czarnoskórego dzierżawcy, którego syn cudownie wyzdrowiał z gorączki dzięki żarliwym modlitwom ojca. Film nakręcony na farmie na Południu z udziałem amatorów (z wyjątkiem Muse'a), w swoich początkowych scenach w sposób niezwykle realistyczny ukazywał ogromne trudy czarnoskórych rolników, w tym sceny orki. W 1938 roku Muse wystąpił u boku boksera Joe Louisa w filmie „Spirit of Youth” – fikcyjnej historii o mistrzu boksu z obsadą złożoną wyłącznie z czarnoskórych aktorów. Muse wraz z Langstonem Hughesem napisali scenariusz do filmu „Way Down South” (1939).

Muse wystąpił w filmie „Broken Strings” (1940) jako koncertowy skrzypk z którym nie zgadza się syn pragnący grać „swing”. W latach 1955–56 regularnie pojawiał się w cotygodniowej wersji telewizyjnej „Casablanki”, grając pianistę Sama (rolę, do której był brany pod uwagę w oryginalnym filmie studia Warner Brothers), a w 1959 roku zagrał Petera, Honey Mana, w „Porgy and Bess”.

Wystąpił w miniserialu Disneya „The Swamp Fox”. Wśród innych ról filmowych można wymienić „Buck and the Preacher” (1972), „The World's Greatest Athlete” (1973) oraz rolę asystenta Gazengi, „Snappera”, w filmie „Car Wash” (1976). Jego ostatnią rolą aktorską był występ w filmie „Czarny Starożytny” (The Black Stallion, 1979).