Geraldine Brooks (Geraldine Brooks)

Geraldine Brooks (urodzona jako Geraldine Stroock; 29 października 1925 – 19 czerwca 1977) była amerykańską aktorką, której trzydekadowa kariera na scenie teatralnej, w filmach oraz w telewizji została uhonorowana nominacjami do nagrody Emmy w 1962 roku oraz Tony w 1970 roku. Była żoną pisarza Budda Schulberga.

Brooks urodziła się w Nowym Jorku jako córka Lawrie Brooksa, amerykańskiego piosenkarza big-bandowego, oraz Glorii, specjalistki ds. public relations. Uczęszczała do Bethlehem College, szkoły średniej dla dziewcząt, oraz na Uniwersytet w Sydney.

Karierę aktorską Brooks rozpoczęła na początku lat 50., występując w produkcjach off-broadwayowskich oraz programach telewizyjnych, takich jak „Studio One” i „Kraft Television Theatre”. W 1962 roku zadebiutowała na Broadwayu w sztuce Tennessee Williamsa „Noc iguany”, grając u boku Bette Davis i Margaret Leighton. Za tę rolę została nominowana do nagrody Tony w kategorii Najlepsza Aktorka Drugoplanowa w sztuce.

W latach 60. i 70. Brooks regularnie występowała na Broadwayu, grając w takich produkcjach jak „Tematem były róże” (1964), „Pamiętnik Anny Frank” (1965) oraz „Wpływ promieni gamma na aksamitki” (1970). Wystąpiła również w kilku filmach, w tym w „Zabójstwie chińskiego bukmachera” (1976) i „Punkt zwrotnym” (1977).

Brooks była także płodną aktorką telewizyjną, występując w licznych serialach i filmach telewizyjnych w ciągu swojej kariery. Do jej najważniejszych kreacji telewizyjnych należą role w „Strefie zmierzchu” (1961), „Alfred Hitchcock przedstawia” (1962), „Uciekinierze” (1965), „Columbo” (1971) oraz „Centrum medycznym” (1972–1976).

Brooks zmarła na raka w 1977 roku w wieku 51 lat. Zapamiętano ją jako utalentowaną i wszechstronną aktorkę, która odnosiła sukcesy zarówno na scenie, jak i na ekranie.