(Nydia Westman)

(Nydia Westman) - znana z pracy przy takich projektach: «The Cat and the Canary» (1939), «The Cat and the Canary» (1939), «The Chase» (1966), «Obława» (1966), «Little Women» (1933),

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii

Nydia Eileen Westman (ur. 19 lutego 1902, zm. 23 maja 1970) była amerykańską aktorką i śpiewaczką teatralną, filmową i telewizyjną.

Rodzice Westman, Theodore i Lily (Wren) Westman, byli aktywni w wodewilu w rodzinnym Nowym Jorku. Oprócz wspólnych występów na scenie, jej matka była pisarką, a ojciec kompozytorem. Uczęszczała do Szkoły dla Dzieci Zawodowych (Professional Children's School).

Jej siostry, Lolita i Neville, były aktorkami, a brat, Theodore (zm. 20 listopada 1927), aktorem i dramaturgiem.

Kariera Westman obejmowała sporadyczne występy w serialach telewizyjnych, takich jak „That Girl” i „Dragnet”, oraz niezauważalne role w filmach, aż po występy w przełomowych produkcjach (takich jak „Żona Craiga” z Rosalind Russell i pierwsza filmowa adaptacja „Małych kobiet”).

Debiut filmowy Westman miała w „Strange Justice” (1922). W latach 30. XX wieku wystąpiła w 31 filmach.

Wystąpiła w roli gospodyni, pani Featherstone, w serialu ABC „Going My Way” (1962–1963), z Gene Kellym i Leo G. Carrolllem w rolach księży katolickich w Nowym Jorku.

Pierwszą sztuką broadwayowską Westman był „Pigs” (1924), a ostatnią „Midgie Purvis” (1961).

Popierała innowacje na scenie, debiutując rolą Nell poza Broadwayem w „Końcówce gry” Samuela Becketta, za którą otrzymała jedną z pierwszych nagród Obie.

Westman była zamężna z Robertem Sparksem, producentem, od 1930 do 1937 roku; mieli córkę, aktorkę Kate Williamson, urodzoną 19 września 1931 roku.

Westman zmarła na raka w wieku sześćdziesięciu ośmiu lat w Burbank, w Kalifornii.

Najważniejsze dzieła (Nydia Westman)

Cała filmografia (Nydia Westman)