(Edwin Starr)

(Edwin Starr) - znany z pracy przy tego typu projektach: «Disco Never Dies! - Musikladen-Hits für die Ewigkeit» (2026), «Disco Never Dies! - Musikladen-Hits für die Ewigkeit» (2026),

Charles Edwin Hatcher (21 stycznia 1942 – 2 kwietnia 2003), znany pod pseudonimem artystycznym Edwin Starr, był amerykańskim piosenkarzem i kompozytorem. Najbardziej zapamiętano go z singli nagranych dla wytwórni Motown w latach 70. pod kierownictwem producenta Normana Whitfielda, a zwłaszcza z numer jeden na listach przebojów – utworu „War”.

Urodzony w Nashville i wychowany w Cleveland w stanie Ohio, później zamieszkał w Detroit, śpiewając dla wytwórni Ric-Tic oraz Motown Records. Towarzyszył mu zespół, który stał się znany jako „Black Merda”. Hawkins i Veasey z tej grupy grali w większości jego wczesnych hitów wydanych przez Ric Tic. Piosenki Starra „Twenty-Five Miles” oraz „Stop the War Now” również odniosły wielki sukces, odpowiednio w 1969 i 1971 roku. W latach 70. Starr przeniósł się do Anglii, gdzie kontynuował tworzenie muzyki i mieszkał aż do śmierci.

Charles Edwin Hatcher urodził się 21 stycznia 1942 roku w Nashville w stanie Tennessee. Wraz ze swoimi kuzynami, wokalistami soul Rogerem i Willie Hatcherem, przeniósł się do Cleveland w stanie Ohio, gdzie dorastał.

W 1957 roku Hatcher założył grupę doo-wop Future Tones i rozpoczął karierę wokalną. Jednak po wydaniu zaledwie jednego singla został powołany do służby wojskowej w Armii Stanów Zjednoczonych na trzy lata, podczas których stacjonował w Europie. Po zakończeniu służby postanowił związać się z muzyką zawodowo i dołączył do zespołu Billa Doggetta. Hatcher przyjął imię Edwin Starr z sugestii menedżera Doggetta, Dona Briggsa, i zadebiutował jako solista w 1965 roku w detroitowskiej firmie nagraniowej Ric-Tic.

Utworem, który rozpoczął jego karierę, była piosenka „Agent Double-O-Soul” (1965), nawiązująca do wówczas już popularnych filmów o Jamesie Bondzie. Inne wczesne hity to m.in. „Headline News”, „Back Street” oraz „Stop Her on Sight (S.O.S.)”. Pracując dla Ric-Tic, napisał utwór „Oh, How Happy”, który w 1966 roku dotarł do 12. miejsca na liście Billboard Hot 100 w wykonaniu The Shades of Blue (sam Starr wydał własną wersję tej piosenki z Blinky'm w 1969 roku), a także śpiewał jako wokalista prowadzący w grupie Holidays w ich hicie R&B „I'll Love You Forever”, który zajął 12. miejsce. W Motown nagrał serię singli, zanim odniósł międzynarodowy sukces utworem „Twenty-Five Miles”, który współtworzył z producentami Johnnym Bristolem i Harveyem Fuquą. Piosenka ta w 1969 roku dotarła do 6. miejsca zarówno na liście Hot 100, jak i w zestawieniu R&B.

Kiedy Berry Gordy z Motown sfrustrował się tym, że mniejsze wytwórnie, takie jak Ric-Tic, odbierają jego firmie część sukcesów, wykupił tę etykietę. Wiele piosenek Starra z Ric-Tic (które później przeszły na własność Motown), takich jak „Back Street” i „Headline News”, stało się cenionymi klasykami gatunku northern soul. Jego wczesny hit z Ric-Tic „Stop Her on Sight (S.O.S.)” został ponownie wydany w Wielkiej Brytanii w 1968 roku (z „Headline News” na stronie B) i poradził sobie na brytyjskiej liście przebojów lepiej niż pierwotna edycja, przekraczając 35. miejsce i osiągając szczyt na 11. pozycji. Jego utwór „Time” z 1970 roku również pomógł mu ugruntować pozycję jako znaczącego artysty na scenie northern soul. ...

Źródło: Artykuł „Edwin Starr” z angielskiej Wikipedii, na licencji CC-BY-SA 3.0.

Najważniejsze dzieła (Edwin Starr)

Cała filmografia (Edwin Starr)