Frieda Inescort (Frieda Inescort)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii

Frieda Inescort (urodzona jako Frieda Wrightman, 29 czerwca 1901 – 26 lutego 1976) była aktorką pochodzenia szkockiego, najbardziej znaną z roli Sorel Bliss w sztuce Noëla Cowarda „Hay Fever” na Broadwayu. Wystąpiła również jako kobieta z krótkimi włosami w nowojorskiej produkcji „Escape” Johna Galsworthye’go z 1927 roku.

Debiut aktorski Inescort miał miejsce w sztuce „The Truth About Blayds” (1922), wystawianej w Booth Theatre na Broadwayu. Wśród jej pozostałych ról na Broadwayu znajdują się: „You and I” (1923), „The Woman on the Jury” (1923), „Windows” (1923), „The Fake” (1924), „Ariadne” (1925), „Hay Fever” (1925), „Love in a Mist” (1926), „Mozart” (1926), „Trelawny of the Wells” (1927), „Escape” (1927–1928), „Napi” (1931), „Company's Coming” (1931), „Springtime for Henry” (1931–1932), „When Ladies Meet” (1933), „False Dreams, Farewell” (1934), „Lady Jane” (1934), „Soldier's Wife” (1944–1945), „The Mermaids Singing” (1945–1946) oraz „You Never Can Tell” (1948).

Frieda Wrightman przyjęła nazwisko panieńskie matki jako swój pseudonim artystyczny, przeprowadziła się do Hollywood i zadebiutowała filmowo w produkcji „The Dark Angel” (1935). W innych jej filmach są m.in. „Mary of Scotland” (1936), „The Letter” (1940), „The Trial of Mary Dugan” (1941), „You'll Never Get Rich” (1941) oraz „A Place in the Sun” (1951).

W filmowej wersji „Dumy i uprzedzenia” z 1940 roku wystąpiła u boku Laurence'a Oliviera i Greer Garson w roli intrygującej Caroline Bingley. Główną rolę zagrała w filmie „Call It A Day” z 1937 roku, w którym wystąpili również Olivia de Havilland, Bonita Granville, Roland Young i Ian Hunter. Pojawiła się w co najmniej jednym odcinku serialu „Perry Mason” jako Hope Quentin w epizodzie „The Case of the Jealous Journalist” (sezon 5, 1961).

Opis powyższy pochodzi z artykułu Frieda Inescort w Wikipedii, na licencji CC-BY-SA; pełna lista autorów dostępna jest w Wikipedii.