(Jerry Scheff)

(Jerry Scheff) - znany z pracy przy tego typu projektach: «Elvis: That's the Way It Is» (1970), «Elvis: Tak to jest» (1970), «EPiC: Elvis Presley in Concert» (2026), «EPiC: Elvis Presley in Concert» (2026), «Elvis: A Life in Music» (2026),

Basista Jerry Scheff dorastał w rejonie Zatoki San Francisco. Zaczął grać na tubie w szkole podstawowej, a w siódmej klasie przeszedł na kontrabas. Jego muzyczne zainteresowania skłaniały się ku jazzowi i rhythm and bluesowi. W wieku piętnastu lat grał w klubach w swoim nowym mieście, Sacramento, i ponownie w San Francisco. Jako uczeń ostatniej klasy liceum Scheff dołączył do Marynarki Wojennej USA i trafił do Szkoły Muzycznej Marynarki Wojennej w Waszyngtonie, gdzie ukończył dziewięciomiesięczny kurs z teorii i harmonii, mając okazję grać z wielkimi muzykami. Po zakończeniu kursu pozostał tam jako nauczyciel, dorabiając grając w klubach jazzowych, a następnie Marynarka Wojenna przeniosła go do San Diego. Po zwolnieniu z służby wojskowej Scheff przeniósł się do Los Angeles i regularnie grał w klubie The Sands w Watts, gdzie często występował nastoletni Billy Preston, wykonując covery Jamesa Browna. Co ciekawe, Scheff zaczął swoją pracę w studiu nagraniowym w Los Angeles grając na puzonie z zaworami.

Pierwszą płytą, na której Scheff zagrał na basie, był album grupy The Association, zawierający single "Along Comes Mary" i "Cherish". W utworze "Mary" Scheff popełnił błąd w grze na basie, który pozostał na nagraniu, więc radość ze słyszenia swojej pracy w przeboju radiowym równoważyła się jego zażenowaniem za każdym razem, gdy słyszał ten błąd. Jednak kilka lat później z satysfakcją usłyszał cover tego utworu w wersji "muzyki do windy", w którym basista kopiował partię Scheffa, wraz z tą błędną nutą. Szczególnym momentem w karierze było granie na albumie "LA Woman" zespołu The Doors. Na przestrzeni lat Scheff nagrywał z Bobbym Shermanem, Tiny Timem, Johnnym Mathisem, Nancy Sinatrą, Sammym Davisem Jr., Bobbym Vintonem, The Everly Brothers, Nitty Gritty Dirt Band, Dionne Warwick, Barbrą Streisand, Lindą Ronstadt i wieloma innymi.

Pod koniec lat sześćdziesiątych spotkał gitarzystę Jamesa Burtona, który pamiętał jego pracę i skontaktował się z nim w 1969 roku, gdy tworzył zespół dla Elvisa. Scheff współpracował z Elvisem od 1969 do 1973 roku i od 1975 do 1977 roku, na scenie i podczas nagrań. Można go zobaczyć podczas występów w filmach dokumentalnych "Elvis: That's The Way It Is" (1970) i "Elvis On Tour" (1972), a także podczas pierwszego koncertu transmitowanego przez satelitę "Aloha From Hawaii" (1973). Wspominając te lata, Scheff mówi: "Elvis miał duży wpływ na moją karierę. To było jak chodzenie do szkoły". W latach 80. i 90. koncertował z Elvisem Costello, Samem Phillipsem i Johnem Denverem. Jerry wystąpił również z Royem Orbisonem i przyjaciółmi podczas koncertu telewizyjnego "A Black and White Night" (1987). Dziś nadal pracuje jako muzyk sesyjny z szeroką gamą artystów. Pasją ostatnich lat jest pisanie piosenek. Chociaż przez większość swojej kariery pracował z wielkimi gwiazdami rocka i popu, wciąż lubi od czasu do czasu usiąść i zagrać trochę jazzu, jak sam mówi, "żeby usunąć pajęczyny". Obaj synowie Scheffa, Darin i Jason, są muzykami. Jason Scheff przejął miejsce Pete'a Cetery w zespole Chicago. Podróżuje również po świecie z "Elvis The Concert".

Najważniejsze dzieła (Jerry Scheff)

Cała filmografia (Jerry Scheff)