Frances Gifford (Frances Gifford)

Frances Gifford miała dość nieortodoksyjny początek kariery w branży filmowej. Urodziła się i wychowała w Long Beach w Kalifornii i nie miała ambicji, by zostać aktorką; w rzeczywistości aplikowała na UCLA. Kiedy w wieku 16 lat odwiedziła z przyjaciółką studia Samuela Goldwyna, gdzie oglądały plan zdjęciowy, jeden z dyrektorów studia zauważył ją i zapytał, czy chciałaby wziąć udział w próbie ekranowej. Zrobiła to, a studio, pod wrażeniem efektów, podpisało z nią kontrakt. Nie przyniosło to jednak większych rezultatów poza epizodycznymi rolami, więc przeniosła się do RKO. Tam również niewiele się działo. Po wyjściu za mąż za aktora Jamesa Dunna postanowiła przejść na emeryturę, co uczyniła w 1938 roku. Po niemal dwuletniej przerwie otrzymała niewielką rolę w filmie „Pan Smith jedzie do Waszyngtonu” (1939), co zapoczątkowało odrodzenie jej kariery. Podpisała kontrakt z Paramount, które wkrótce wypożyczyło ją do Republic. To właśnie tam wystąpiła w produkcji, z której jest prawdopodobnie najbardziej zapamiętana: serialu „Dziewczyna z dżungli” (1941), opartym na opowiadaniu Edgara Rice’a Burroughsa.

Niestety, jej kariera nigdy tak naprawdę nie nabrała rozpędu i krążyła ona między kilkoma studiami. W 1948 roku brała udział w wypadku samochodowym, w którym odniosła poważne obrażenia głowy. Choć fizycznie zdawała się wyzdrowieć, jej kariera gwałtownie załamała się, a ostatni film nakręciła w 1953 roku. W 1958 roku w prasie pojawiły się doniesienia, że w wyniku obrażeń odniesionych w wypadku trafiła do stanowego szpitala psychiatrycznego w Kalifornii. Przez kolejne lata nie było o niej słychać, aż do 1983 roku, kiedy to dziennikarz magazynu filmowego odnalazł ją w Pasadenie. Najwyraźniej całkowicie pokonała swoje problemy fizyczne i psychiczne i pracowała w miejskiej bibliotece. Zmarła na rozedmę w Pasadenie w 1994 roku.