Doris Dauling (Doris Dowling)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii.

Doris Dowling (15 maja 1923 – 18 czerwca 2004) była amerykańską aktorką filmową, teatralną i telewizyjną. Po okresie pracy jako tancerka w chórze na Broadwayu, urodzona w Detroit Doris Dowling podążyła śladem swojej starszej siostry Constance do Hollywood. Jej pierwszą wymienioną w napisach rolą filmową była postać Glorii, bywalczyni barów i towarzyszki picia współuzależnionego Raya Millanda w filmie „Zaginiony weekend” z 1945 roku. Następnie wystąpiła w filmie „Błękitna dalia”, w którym zagrali Alan Ladd i Veronica Lake. Gdy po wojnie ofert pracy ubyło, wyemigrowała do Włoch, aby ożywić swoją karierę, tak jak zrobiła to wcześniej jej siostra.

We Włoszech Dowling zagrała w kilku uznanych filmach, w tym w „Gorzkim ryżu”. W 1952 roku wystąpiła w europejskiej produkcji „Otella” Orsona Wellesa, wcielając się w postać Bianki. Po powrocie do USA większość jej pracy skupiała się na teatrze i telewizji. Wystąpiła w takich serialach jak „Alfred Hitchcock przedstawia”, „Bonanza”, „Perry Mason”, „The Andy Griffith Show”, a pod koniec kariery w „Niesamowitym Hulku”, „Kojaku” i wreszcie w „Samosiach z Hazzard” w 1984 roku. Grała również u boku Boba Cummingsa i Julie Newmar w sitcomie „My Living Doll”.

W 1973 roku Dowling otrzymała nagrodę Outer Critics Circle za rolę w nowej inscenizacji sztuki „Kobiety” na Broadwayu.

Życie prywatne

Dowling spotykała się z Billym Wilderem i trzykrotnie wychodziła za mąż. Była siódmą żoną lidera zespołu Artie’ego Shawa, z którym miała syna, Jonathana. Jej pozostałymi mężami byli Robert F. Blumofe (1956–1959) oraz Leonard B. Kaufman (od 1960 roku aż do jej śmierci w 2004 roku).