(Carmelo Bene)

(Carmelo Bene) - znany z pracy przy tego typu projektach: «Oedipus Rex» (1967), «Edipo re» (1967),

Kariera filmowa Carmelo Bene (1937–2002) trwała od 1968 do 1973 roku, co stanowiło sześć lat w długim okresie spędzonym w teatrze, dzięki czemu Bene stał się jedną z najbardziej cenionych postaci włoskiej awangardy w drugiej połowie XX wieku.

Bene zasłynął po raz pierwszy kontrowersyjną produkcją "Kaliguli" Camusa w Rzymie w 1959 roku. Kolejne spektakle zachowały ten poczucie skandalu, a Bene (podobnie jak Pasolini) szybko zebrał kartotekę policyjną. Jednak Bene zaczął narzekać na kontrowersje, które wywoływała jego twórczość, ponieważ przyciągała publiczność szukającą szoków i podniecenia, podczas gdy sam bardziej zależało mu na wymyśleniu na nowo słownictwa teatru: scenografii, gestów, tekstów.

Przejście Bene do kina rozszerzyło to poszukiwanie innowacji. Jego filmy opierają się synopsie, ponieważ, choć często czerpią z narracyjnych źródeł, Bene wykorzystuje te źródła przeciwko nim samym i jako trampolinę do krytyki dławiących pułapek reprezentacji i interpretacji. Filmy są niezwykle pomysłowe i wizualnie porywające na kilku poziomach: style gry aktorów, w tym ekscentryczne ruchy, gesty i grymasy; scenografie, kostiumy i makijaż; montaż; oraz użycie kamery, z ustabilizowanymi ujęciami regularnie przerywanymi zdjęciami z ręki, ekstremalnymi zbliżeniami i okazjonalnym barokowym wykorzystaniem zoomów, suwaków, dźwigów, rozbudowanych panoram i przesadzonych kątów kamery. Przypominają coś w rodzaju twórczości Jacka Smitha skrzyżowanego z eksperymentalnym Pasolinim z "Teorematu" i "Chlewa".

Stałą cechą twórczości Bene jest satyra na heteroseksualność. Obie płcie nieustannie próbują się porozumieć, ale zawsze im się to nie udaje. Prace Bene stale podważają męskie pretensje do opanowania: jego męskie postacie są zazwyczaj nieudacznikami i często histeryczne, podczas gdy jego żeńskie postacie są naprzemiennie drapieżne i zdystansowane, i w obu przypadkach niepoznawalne. Ale ta satyra jest jedynie najbardziej widoczną formą buntu Bene przeciwko konwencjom i komunikacji. W filmach codzienne czynności nieustannie stają się beznadziejnie skomplikowane lub niekończąco przerywane. Jego postacie często kończą patrzeniem z zaciekawieniem poza kadr, a nawet w lustro, jakby nie były tak pewne jak my znaczenia tego, co widzą. Rzeczywiście, tożsamość, a tym samym sprawczość, wydają się zawieszone wraz ze znaczeniem. Pozostaje chwalebny spektakl i enigmy dla oczu i uszu: niekończąca się muzyka; mamrotanie, jąkanie się tekstu; nadmiar i ekscytujące obrazy. – David Pendleton.

Najważniejsze dzieła (Carmelo Bene)

Cała filmografia (Carmelo Bene)