(Nikos Mamangakis)

(Nikos Mamangakis) - Music znany z pracy przy tego typu projektach: «Filmstunde_23» (2024), «Filmstunde_23» (2024),

Nikos Mamagakis (gr. Νίκος Μαμαγκάκης, ur. 3 marca 1929 r. w Rethymno, zm. 24 lipca 2013 r. w Atenach) był greckim kompozytorem. Studia rozpoczął w Konserwatorium Ateńskim, a od 1957 roku kształcił się w Konserwatorium Monachijskim pod kierunkiem Carla Orffa i Haralda Gendsmera. Jego wczesne poszukiwania koncentrowały się na odnowieniu barwy dźwięku oraz relacji strukturalnych i rytmicznych opartych na proporcjach liczbowych, bazując zarówno na standardach zachodnich, jak i odniesieniach do muzyki ludowej, głównie z jego rodzinnych stron. Był ponadto spokrewniony z grajkiem na lirze, Andreasem Rodinosem, a jego ojciec również grał na bulgari. Wynikiem tych poszukiwań było wykorzystywanie w jego dziełach różnych instrumentów ludowych (lira kreteńska, santouri itp.) lub przeciwnie – wykorzystanie samego brzmienia tych instrumentów bez ich faktycznego użycia. Do jego najbardziej znanych dzieł należą: „Anarchia” na perkusję i orkiestrę, „Scenariusz dla dwóch improwizowanych technokrytów” na zespół instrumentalny, film i akcję sceniczną, „Występy” na flet, głos i akcję sceniczną, „Muzyka dla czterech protagonistów”, „Kasandra”, „Erotokritos”, muzyka do „Plutarcha” Arystofanesa, „Trittys”, „Tetraktys”, „Encomium dla N. Skalkotasa” oraz niedawno nowoczesna opera „Odyseja” (oparta na eposie o tym samym tytule autorstwa Nikosa Kazantzakisa). Pisał muzykę do greckiego kina, m.in. do filmów: „Nauczycielka z blond włosami”, „Wróżka i chłopiec”, „Tramp i dama” (wszystkie w reż. Dinosa Dimopoulosa), „Lufa i wariacja”, „Harpa-kolla”, „Życie i państwo” (reż. Nikos Perakis), „Aleja nienawiści” (reż. Nikos Foskolos) i wielu innych. W kwietniu 1997 roku zaprezentował swoją trzyaktową operę „Opera cieni” (inspirowaną teatrem cieni) do libretta Nasosa Theophilosa. Zmarł na raka 24 lipca 2013 roku.

Najważniejsze dzieła (Nikos Mamangakis)

Cała filmografia (Nikos Mamangakis)