Ron Carey (Ron Carey)

Był to uderzająco niski, Włoch o nosowym głosie i psotnym spojrzeniu – idealny typ do występów w stand-upie oraz do grania postaci w stylu Brooklynu w sitcomach i filmach... co Ron Carey zresztą robił. Urodził się jako Ronald Joseph Cicenia 11 grudnia 1935 roku w Newark w New Jersey, w licznej włoskiej rodzinie; jego ojciec był niegdyś kelnerem-śpiewakiem. W 1956 roku Ron uzyskał stopień licencjata z komunikacji na Seton Hall University w South Orange, jednak nie zajęło mu wiele czasu, by zmienić kierunek życiowy. Połączenie jego drobnej postury (w rzeczywistości miał 170 cm wzrostu, ale „grał” znacznie niższego), napastliwej maniery i elastycznej mimiki wydawało się idealną mieszanką do wywoływania śmiechu, więc postanowił zamiast tego rozpocząć karierę w show-biznesie.

Ron przeprowadził się do pobliskiego Nowego Jorku i wkroczył na scenę komediową, znajdując pracę w takich prestiżowych klubach jak „The Improvisation”. Szybko zyskał uznanie dzięki humorowi opartemu na typie „małego człowieka”, budowanemu wokół żartów z włoskiej rodziny i rzymskokatolickiego „poczucia winy” (w rzeczywistości Ron rozważał kiedyś wstąpienie do kapłaństwa). W końcu przebił się do telewizji, występując jako komik w programach typu talk-show i variety prowadzonych przez samych mistrzów: Jacka Paara, Merva Griffina, Mike'a Douglasa, Eda Sullivana i Johnny'ego Carsona. Znalazł również lukratywne zatrudnienie w reklamach, wcielając się w różne porywcze lub nieszczęsne postaci.

Do świata filmu Ron trafił dzięki komedii z Jackiem Lemmonem i Sandy Dennis „The Out of Towners” (1970), gdzie zagrał kierowcę taksówki z Bostonu. Następnie pojawił się w mniejszych rolach w filmach „Who Killed Mary Whats'ername?” (1971) oraz kultowej produkcji „Made for Each Other” (1971) z Josephem Bologną i Renée Taylor. Wcześniej Ron wystąpił na Broadwayu w hitowej komedii tej pary z 1968 roku pt. „Lovers and Other Strangers”. Jednak dopiero współpraca z szaloną ekipą Mela Brooksa przyniosła mu choćby cień sukcesu filmowego. Jego udział w zwariowanych parodiach „Silent Movie” (1976), „High Anxiety” (1977) i „History of the World: Part I” (1981) przypadł na szczyt jego telewizyjnej sławy. Podobnie znaczącą rolę zagrał jako Frankie, niebudzący sympatii brat potężnego Dom DeLuise’a, w filmie „Fatso” (1980) w reżyserii żony Brooksa, Anne Bancroft.

Jeśli chodzi o mały ekran, regularne występy w letnim programie rozrywkowym „The Melba Moore-Clifton Davis Show” (1972) doprowadziły do obsadzenia go w nowojorskim sitcomie „The Corner Bar” (1972) oraz komedii o rodzinie etnicznej „The Montefuscos” (1975). Stały jednak zarobek zapewniło mu dopiero dołączenie do obsady drugiego sezonu serialu „Barney Miller” (1975), prowadzonego przez Hala Lindena i Abe Vigodę. Ron zyskał sympatię widzów jako Carl Levitt – przymilający się, nadgorliwy posterunkowy, który marzył o zostaniu detektywem w komendzie Barneya, ale ze względu na swój niski wzrost po prostu nie spełniał wymogów. Ron, którego postać po długim czasie w końcu otrzymała awans, pozostał w popularnym serialu aż do jego zakończenia w 1982 roku. Ron zmarł w wieku 71 lat w Los Angeles z powodu powikłań po udarze; pozostawił wdowę, żonę Sharon.