Siergiej Rachmaninow (Sergey Rachmaninoff)

Siergiej Wasiljewicz Rachmaninow był rosyjskim kompozytorem, pianistą wirtuozem i dyrygentem okresu późnego romantyzmu, którego niektóre dzieła należą do najpopularniejszych w repertuarze romantycznym.

Urodzony w rodzinie muzyków, Rachmaninow zaczął uczyć się gry na fortepianie w wieku czterech lat. W 1892 roku ukończył Konserwatorium Moskiewskie, mając na koncie już kilka utworów fortepianowych i orkiestrowych. W 1897 roku, w następstwie negatywnych recenzji jego I Symfonii, Rachmaninow popadł w trwającą cztery lata depresję i mało komponował, dopóki skuteczna terapia nie pozwoliła mu ukończyć w 1901 roku entuzjastycznie przyjętego II Koncertu Fortepianowego. Przez kolejne szesnaście lat Rachmaninow dyrygował w Teatrze Bolszoj, przeniósł się do Drezna w Niemczech i po raz pierwszy koncertował w Stanach Zjednoczonych.

Po rewolucji rosyjskiej Rachmaninow wraz z rodziną opuścił Rosję; w 1918 roku osiedlili się w Stanach Zjednoczonych, początkowo w Nowym Jorku. Ponieważ głównym źródłem jego dochodów były występy pianistyczne i dyrygenckie, wymagający harmonogramy tras koncertowych ograniczyły czas poświęcany na komponowanie; między 1918 a 1943 rokiem ukończył zaledwie sześć dzieł, w tym Rapsodię na temat Paganiniego, III Symfonię oraz Tańce symfoniczne. Do 1942 roku pogarszający się stan zdrowia zmusił go do przeprowadzki do Beverly Hills w Kalifornii. Na miesiąc przed śmiercią z powodu zaawansowanego czerniaka, Rachmaninow otrzymał obywatelstwo amerykańskie.

W twórczości Rachmaninowa wczesne wpływy Czajkowskiego, Rimskiego-Korsakowa, Bałakirewa, Musorgskiego i innych rosyjskich kompozytorów ustąpiły miejsca osobistemu stylowi, charakteryzującemu się piosenkowym melodyzmem, ekspresyjnością i bogatą kolorystyką orkiestrową. Rachmaninow często wprowadzał fortepian do swoich kompozycji, badając możliwości ekspresyjne tego instrumentu dzięki własnym umiejętnościom pianistycznym.