(Cy Coleman)

(Cy Coleman) - Original Music Composer, Songs znany z pracy przy tego typu projektach: «Family Business» (1989), «Rodzinny interes» (1989), «Father Goose» (1964), «Ojciec Wirgiliusz» (1964), «Sweet Charity» (1969),

Cy Coleman (właśc. Seymour Kaufman; ur. 14 czerwca 1929 w Nowym Jorku, zm. 18 listopada 2004) był amerykańskim kompozytorem, autorem tekstów piosenek i pianistą jazzowym.

Coleman urodził się jako Seymour Kaufman w Nowym Jorku, w rodzinie żydowskich imigrantów z Europy Wschodniej, i wychowywał się w Bronksie. Jego matka, Ida (z domu Prizent), była właścicielką kamienic, a ojciec – murarzem. Był cudownym dzieckiem, które dawało recitale fortepianowe w miejscach takich jak Steinway Hall, Town Hall i Carnegie Hall w wieku od sześciu do dziewięciu lat. Przed rozpoczęciem legendarnej kariery na Broadwayu prowadził trio Cy Colemana, które nagrało wiele płyt i było bardzo popularnym zespołem klubowym.

Pomimo wczesnych sukcesów w muzyce klasycznej i jazzowej, Coleman postanowił zrobić karierę w muzyce popularnej. Jego pierwszym współpracownikiem był Joseph Allen McCarthy, ale najbardziej udana, choć burzliwa, wczesna współpraca, to ta z Carolyn Leigh. Para napisała wiele przebojów pop, w tym "Witchcraft" i "The Best Is Yet to Come". Jeden z jego utworów instrumentalnych, "Playboy's Theme", stał się charakterystyczną muzyką regularnego, syndicated late night show Playboy After Dark w latach 60. XX wieku. Program ten obejmował specjalne wydania prezentowane przez redaktora i wydawcę Playboya, Hugh M. Hefnera, i pozostaje synonimem chicagowskiego magazynu i jego twórcy, Hefnera.

Kariera Colemana jako kompozytora broadwayowskiego rozpoczęła się, gdy wraz z Leigh napisał musical "Wildcat" (1960), który oznaczał broadwayowski debiut aktorki komediowej Lucille Ball. W muzyce znalazła się popularna piosenka "Hey, Look Me Over". Kiedy Ball zachorowała, opuściła spektakl, który został zamknięty. Następny był "Little Me", z librettem Neila Simona, opartym na powieści Patricka Dennisa o tym samym tytule. Spektakl wprowadził piosenki "Real Live Girl" i "I've Got Your Number", które stały się popularnymi standardami.

W 1964 roku Coleman poznał Dorothy Fields na przyjęciu, a kiedy zapytał, czy chciałaby z nim współpracować, miała odpowiedzieć: "Dziękuję Bogu, że ktoś wreszcie zapytał". Fields została ożywiona pracą z dużo młodszym Colemanem i współczesnym charakterem ich pierwszego projektu, "Sweet Charity", ponownie z librettem Simona, w rolach głównych z Gwen Verdon, a w repertuarze z piosenkami "If My Friends Could See Me Now", "I'm a Brass Band", "Big Spender" i "The Rhythm of Life". Spektakl odniósł duży sukces, a Coleman uważał współpracę z Fields za znacznie łatwiejszą niż z Leigh. Para miała pracować nad dwoma kolejnymi spektaklami – porzuconym projektem o Eleanor Roosevelt i "Seesaw", który dotarł na Broadway w 1973 roku po problematycznej trasie poza miastem. Pomimo mieszanych recenzji, spektakl cieszył się sporym powodzeniem. Współpraca została przerwana śmiercią Fields w 1974 roku.

Coleman pozostał płodnym twórcą pod koniec lat 70. XX wieku. Współpracował z Michaelem Stewartem przy "I Love My Wife" (1977), z Betty Comden i Adolph Green przy "On the Twentieth Century" (1978) oraz z Barbarą Fried przy "Home Again, Home Again", choć ten ostatni nigdy nie dotarł na Broadway. Również w 1970 roku wyprodukował singiel "Lying Here" (Mercury 73150) dla rockopery "Sensations" i zamieścił pełnostronicową reklamę (na okładce) w magazynie Billboard, aby promować swojego nadchodzącego wokalistę Steve'a Leedsa. …

Źródło: Artykuł "Cy Coleman" z angielskiej Wikipedii, na licencji CC-BY-SA.

Najważniejsze dzieła (Cy Coleman)

Cała filmografia (Cy Coleman)