Mike Leigh (Mike Leigh)

Michael „Mike” Leigh, OBE (ur. 20 lutego 1943 r.) jest brytyjskim scenarzystą oraz reżyserem filmowym i teatralnym. Studiował teatr w Royal Academy of Dramatic Art, a następnie kontynuował naukę w Camberwell School of Art oraz Central School of Art and Design. Karierę rozpoczął w połowie lat 60. jako reżyser teatralny i dramaturg. W latach 70. i 80. jego działalność oscylowała między teatrem a tworzeniem filmów dla BBC, z których wiele charakteryzowało się surowym stylem tzw. „realizmu kuchennego”. Do jego znanych filmów należą „Życie jest słodkie” (1990), komediodramat „Kariery kobiet” (1997), film biograficzny o Gilbercie i Sullivanie „Topsy Turvy” (1999) oraz mroczny dramat o klasie robotniczej „Wszystko albo nic” (2002). Za jego najważniejsze dzieła uznaje się prawdopodobnie „Nagiego” (1993), za który otrzymał nagrodę dla najlepszego reżysera w Cannes, nagrodzony BAFTA (i nominowany do Oscara) oraz laureata Złotej Palmy „Tajemnice i kłamstwa” (1996), a także zdobywcę Złotego Lwa „Vera Drake” (2004).

Według krytyka Michaela Coveneya jego filmy i sztuki teatralne „stanowią wyrazisty, homogeniczny dorobek, który może być zestawiony z pracami każdego innego twórcy brytyjskiego teatru i kina z tego samego okresu”. Coveney zauważył ponadto rolę Leigh w kreowaniu gwiazd – Liz Smith w „Hard Labour”, Alison Steadman w „Abigail's Party”, Brendy Blethyn w „Grown-Ups”, Antony’ego Shera w „Goose-Pimples”, Gary’ego Oldmana i Tima Rotha w „Meantime”, Jane Horrocks w „Życie jest słodkie” oraz Davida Thewlisa w „Nagim” – i stwierdził, że lista aktorów, którzy współpracowali z nim na przestrzeni lat – w tym Sheila Kelley, Paul Jesson, Phil Daniels, Lindsay Duncan, Lesley Sharp, Kathy Burke, Stephen Rea, Eric Richard i Julie Walters – „stanowi imponujące, niemal reprezentatywne jądro wybitnych brytyjskich talentów aktorskich”. Ian Buruma, pisząc w styczniu 1994 roku w „New York Review of Books”, zauważył: „Trudno wsiąść do londyńskiego autobusu lub słuchać ludzi przy sąsiednim stoliku w kawiarni, nie myśląc o Mike'u Leigh. Podobnie jak inni całkowicie oryginalni artyści, wytyczył on własny teren. Londyn Leigh jest tak samo charakterystyczny jak Rzym Felliniego czy Tokio Ozu”.

Powyższy opis pochodzi z artykułu w Wikipedii o Mike'u Leigh, na licencji CC-BY-SA, pełna lista autorów dostępna w Wikipedii.