(Anne Beaumanoir)

Anne Beaumanoir, urodzona jako Raymonde Marcelle Beaumanoir 30 października 1923 roku w Créhen (Côtes-du-Nord), a zmarła 4 marca 2022 roku w Quimper (Finistère), była francuską neurologiem, neurofizjologiem i działaczką komunistyczną, pionierką w zastosowaniu elektroencefalografii w epileptologii. Za pomoc Żydom w Bretanii podczas II wojny światowej została uhonorowana przez Yad Vashem tytułem Sprawiedliwej wśród Narodów Świata. Znana jest również z zaangażowania w wojnę algierską po stronie FLN oraz z licznych innych inicjatyw społecznych.

Anne Beaumanoir, pochodząca z Bretanii, w bardzo młodym wieku, w okresie okupacji, dołączyła do ruchu oporu po zbliżeniu się do środowisk komunistycznych. Pomogła uratować dwoje młodych Żydów, za co ona i jej rodzice zostali później uznani za Sprawiedliwych wśród Narodów Świata. Po wojnie wznowiła studia medyczne, została neurologiem i rozwijała karierę kliniczną i akademicką, najpierw w Marsylii, a następnie w Genewie, gdzie wyróżniła się w dziedzinie neurofizjologii i epileptologii. Jej ścieżka zawodowa była nierozerwalnie związana z przekonaniami: prowadziła kampanie przeciwko faszyzmowi, broniła uciśnionych i pozostała wierna lewicy, nawet po zdystansowaniu się od Partii Komunistycznej.

W Paryżu prowadziła badania medyczne. Poparła algierski FLN i udzielała im pomocy, co doprowadziło do jej aresztowania i skazania w 1959 roku na dziesięć lat więzienia. W więzieniu Baumettes początkowo przebywała w izolatce, a następnie powierzono jej naukę czytania i pisania dla więźniarek. Będąc w ciąży, została tymczasowo zwolniona, aby urodzić dziecko. Po porodzie uciekła do Tunezji. Po wstąpieniu do armii algierskiej zastąpiła Frantza Fanona jako neuropsychiatra. Po porozumieniach z Évian i zakończeniu wojny algierskiej, Anne Beaumanoir została członkiem gabinetu ministra zdrowia w rządzie Ben Belli. Gdy Ben Bella został obalony w 1965 roku, została ewakuowana do Szwajcarii, gdzie objęła kierownictwo nad oddziałem neurofizjologii w Szpitalu Uniwersyteckim w Genewie.

Na emeryturze Anne Beaumanoir dzieliła swój czas między Saint-Cast-le-Guildo w Bretanii, w swoich rodzinnych stronach, a Dieulefit w regionie Drôme. Napisała autobiografię pt. *Le Feu de la mémoire, la Résistance, le communisme et l’Algérie, 1940-1965* (Ogień pamięci: Ruch oporu, komunizm i Algieria, 1940–1965), opublikowaną w 2000 roku w wydawnictwie Bouchène i wznowioną w 2009 roku. Zainicjowała apel o przyjęcie uchodźców z Syrii. W 2020 roku pełniła funkcję honorowej współprzewodniczącej Narodowej Rady Nowego Ruchu Oporu (CNNR). Współtworzyła zbiorową publikację *Let Us Resist Together, So That Happy Days May Rise Again*, wydaną 27 maja 2020 roku, w Narodowy Dzień Ruchu Oporu.

Anne Beaumanoir zmarła 4 marca 2022 roku w wieku 98 lat w Finistère, po wyjątkowym życiu naznaczonym odwagą i niezłomnością.