(Bonnie Parker)

Bonnie Elizabeth Parker urodziła się w 1910 roku w Rowena w Teksasie jako drugie z trojga dzieci. Jej ojciec, Charles Robert Parker (1884–1914), był murarzem i zmarł, gdy Bonnie miała cztery lata. Pozostawiona sama sobie matka, Emma (Krause) Parker (1885–1944), przeprowadziła rodzinę z powrotem do domu swoich rodziców w Cement City – przemysłowej dzielnicy West Dallas, gdzie pracowała jako szwaczka. W dorosłym życiu Bonnie pisała wiersze, takie jak „The Story of Suicide Sal” oraz „The Trail's End”, znany szerzej jako „The Story of Bonnie and Clyde”.

Istnieje kilka różnych wersji opisujących pierwsze spotkanie Parker z Clyde'em Barrowem. Jedna z bardziej wiarygodnych głosi, że spotkali się 5 stycznia 1930 roku w domu przyjaciela Barrowa, Clarence'a Claya, w West Dallas. Barrow miał wtedy 20 lat, a Parker 19. Parker była bezrobotna i mieszkała u przyjaciółki, pomagając jej w rekonwalescencji po złamaniu ręki. Barrow wstąpił do domu dziewczyny w chwili, gdy Parker przygotowywała w kuchni gorącą czekoladę.

Para ta stała się najsłynniejszymi bandytami w historii. W czasie Wielkiego Kryzysu podróżowali ze swoim gangiem po środkowej części Stanów Zjednoczonych, dopuszczając się w latach 1932–1934 serii przestępstw, takich jak napady na banki, porwania i morderstwa. Para była znana z rabunków banków i licznych zabójstw, choć woleli okradać małe sklepy lub wiejskie stacje benzynowe. Ich poczynania przykuły uwagę amerykańskiej prasy i czytelników w okresie między 1931 a 1934 rokiem, określanym niekiedy jako „era wrogów publicznych”. 23 maja 1934 roku wpadli w zasadzkę i zostali zastrzeleni na drodze stanowej 154 w parafii Bienville w Luizjanie przez oddział organów ścigania pod dowództwem emerytowanego teksańskiego rangera, Franka Hamera. Uważa się, że zamordowali co najmniej dziewięciu funkcjonariuszy policji i trzech cywilów.