(R.C. Owens)

Raleigh Climon Owens zrewolucjonizował futbol amerykański, wymyślając zagrywkę „Alley Oop”. Przeniósł on swoje nadzwyczajne umiejętności skakania z koszykówki na boisko do futbolu, wprowadzając termin, który później stał się synonimem spektakularnych akcji powietrznych we wszystkich dyscyplinach sportu. Owens urodził się 12 listopada 1934 roku w Shreveport w Luizjanie, a następnie przeprowadził się z rodziną do Kalifornii. Ukończył szkołę średnią Santa Monica High School, a później studiował w College of Idaho, gdzie jego współlokatorem i kolegą z drużyny był przyszły legendarny gracz NBA, Elgin Baylor. Mierząc zaledwie 6 stóp i 3 cale (ok. 190 cm), Owens posiadał długie ramiona i fenomenalną zdolność wyskoku; jako student drugiego roku osiągał średnio prawie 28 zbiórek na mecz, a raz otrzymał nawet ofertę kontraktu od koszykarskiego zespołu Minneapolis Lakers. Grał również w koszykówce amatorskiej w drużynie Buchan Bakers z Seattle po ich sezonie mistrzowskim w kraju.

Wybrany w 14. rundzie (160. miejsce w ogólnej klasyfikacji) draftu NFL w 1956 roku przez San Francisco 49ers, Owens szybko zyskał uznanie dzięki swoim unikalnym umiejętnościom łapania piłki. Zagrywka Alley Oop narodziła się podczas treningu przed meczem z Los Angeles Rams, który odbył się 6 października 1957 roku. Asystent trenera, Red Hickey, sfrustrowany tym, że quarterback Y.A. Tittle nie chciał podać do mocno krytego Owensa, krzyknął: „Nie obchodzi mnie, czy kryją tę zagrywkę, do diabła, rzuć tę piłkę tam!”. Tittle posłał wysoką, łukowatą piłkę na 40 jardów w stronę strefy końcowej, gdzie Owens przeskoczył dwóch obrońców, by przechwycić piłkę, a następnie powtarzał ten wyczyn raz za razem. Zagrywka, oficjalnie znana w strategii jako „West Four right”, zyskała swoją nazwę dzięki Tittle’owi, quarterbackowi Johnowi Brodie lub Hickeyowi – Owens nie pamiętał dokładnie któremu z nich – i została zainspirowana popularnym komiksem „Alley Oop”.

Najlepszy statystycznie sezon Owens rozegrał w 1961 roku, kiedy to złapał 55 podań na 1032 jardy i zdobył pięć touchdownów, stając się pierwszymi odbiorcą 49ers, który przekroczył barierę 1000 jardów. Po odmowie podpisania kontraktu w piątym roku gry i automatycznej obniżce wynagrodzenia w celu uzyskania statusu wolnego agenta, w 1962 roku podpisał kontrakt z Baltimore Colts – był to ostatni taki przypadek podpisania wolnego agenta w NFL przed wprowadzeniem tzw. Reguły Rozelle w 1963 roku. Poważny wypadek samochodowy w drodze na obóz treningowy w 1963 roku spowodował u niego ciężkie obrażenia, które utrudniły mu grę w dwóch ostatnich sezonach.

Po przejściu na emeryturę w 1965 roku i pracy w dziale public relations firmy J.C. Penney, Owens przez 24 lata (1979–2001) pracował dla 49ers jako dyrektor obozu treningowego, dyrektor ds. relacji z byłymi zawodnikami oraz ambasador społeczności. Uruchomił w Manteca sukcesywny program czytania dla dzieci, angażując ponad 10 000 uczniów z hrabstwa San Joaquin. Wprowadzony do Bay Area Sports Hall of Fame w 2010 roku oraz do Hall of Fame 49ers w 2011 roku, Owens przez dwie dekady zmagał się z problemami z nerkami, aż zmarł z powodu niewydolności nerek 17 czerwca 2012 roku w Manteca w Kalifornii w wieku 77 lat.