(John A. Robinson)

John Alexander Robinson zapisał się w historii nie jako zawodnik, lecz jako jeden z najskuteczniejszych trenerów futbolu akademickiego, zdobywając mistrzostwa krajowe i zwycięstwa w Rose Bowl na przestrzeni kilku dekad, odnosząc sukcesy zarówno na poziomie collegiate, jak i profesjonalnym. Robinson urodził się 25 lipca 1935 roku w Chicago i dorastał w Daly City w Kalifornii, gdzie uczęszczał do katolickiej szkoły Our Lady of Perpetual Help wraz ze swoim przyjacielem na całe życie, przyszłym legendarnym trenerem Johnem Maddenem. Odnosił sukcesy w Junípero Serra High School, po czym trafił na Uniwersytet Oregonu, gdzie grał jako rezerwowy tight end w drużynie Ducks podczas Rose Bowl w 1958 roku. Robinson spędził na boisku minimalną ilość czasu, wchodząc do gry jedynie przy ostatniej akcji podczas bolesnej przegranej Oregonu 10-7 z najwyżej notowanym Ohio State, jednak samo doświadczenie określił jako „sen”, który rozbudził w nim pasję do tej dyscypliny.

Trenerska odyseja Robinsona rozpoczęła się w Oregonie jako asystenta Lena Casanovy i Jerry'ego Freia (1960–1971), zanim został koordynatorem ofensywy w USC (1972–1974) pod wodzą Johna McKay’a. Trojans osiągnęli bilans 31-3-2, zdobywając dwa mistrzostwa krajowe i dwa zwycięstwa w Rose Bowl. Po jednym sezonie w Oakland Raiders jako trener running backów (1975), Robinson zastąpił McKay’a w USC (1976–1982), osiągając imponujący bilans 67-14-2, z trzema zwycięstwami w Rose Bowl i mistrzostwem krajowym w 1978 roku. Jego znakiem rozpoznawczym była gra oparta na potężnym biegu, która wykreowała laureatów nagrody Heismana: Charlesa White'a (1979) i Marcusa Allena (1981).

Jako główny trener Los Angeles Rams (1983–1991), Robinson dotarł do play-offów w sześciu z pierwszych siedmiu sezonów, awansując do finałów konferencji NFC w 1985 i 1989 roku. W 1983 roku z drugim wyborem w drafcie wybrał Erica Dickersona, który w 1984 roku ustanowił rekord NFL, przebiegając 2105 jardów, i trzykrotnie został liderem ligi w liczbie zdobytych jardów biegowych. 79 zwycięstw Robinsona w karierze pozostawało rekordem klubu aż do 2024 roku, kiedy został pobity przez Seana McVaya.

Po powrocie do USC (1993–1997), Robinson wygrał trzy kolejne mecze bowl, w tym Rose Bowl w 1996 roku, zanim został zwolniony za pomocą wiadomości na sekretarce telefonicznej. W UNLV (1999–2004), gdzie przejął drużynę po serii 16 porażek, Robinson poprowadził Rebels do zwycięstwa w Las Vegas Bowl w 2000 roku i pełnił funkcję dyrektora ds. sportu (2002–2003). W 2010 roku został koordynatorem defensywy w San Marcos High School, co było jego jedynym stanowiskiem trenerskim w szkole średniej.

Po przejściu na emeryturę Robinson przez trzy dekady współpracował z Sports USA Radio Network jako analityk oraz zasiadał w zarządzie Lott IMPACT Trophy. W latach 2019–2021 dołączył do LSU jako starszy konsultant pod wodzą Eda Orgerona. Wprowadzony do College Football Hall of Fame w 2009 roku oraz do Rose Bowl Hall of Fame w 2003 roku, Robinson zmarł 11 listopada 2024 roku w Baton Rouge w wieku 89 lat z powodu powikłań zapalenia płuc.