(Jack Reynolds)

Jack „Hacksaw” Reynolds wniósł niezrównaną intensywność i cechy przywódcze do zespołu San Francisco 49ers w początkowych latach ich dynastii, zdobywając dwa pierścienie Super Bowl jako doświadczony filar młodej defensywy. Urodzony 22 listopada 1947 roku w Cincinnati w stanie Ohio, Reynolds uczęszczał do Western Hills High School, a następnie stał się gwiazdą University of Tennessee. Początkowo rekrutowany jako fullback, na drugim roku studiów w 1967 roku przeszedł na pozycję linebacker i nigdy już nie zmienił zdania, tworząc wraz ze Steve’em Kinerem jeden z najbardziej budzących grozę duetów linebackerów w futbolu akademickim.

W 1969 roku, jako student ostatniego roku, Reynolds otrzymał wyróżnienia All-SEC oraz All-American, pomagając Tennessee zdobyć dwa mistrzostwa SEC (1967, 1969). Swojego legendarnego przydomka „Hacksaw” (Piła) nabawił się po upokarzającej porażce 38:0 z Ole Miss w 1969 roku; w przypływie frustracji wziął piłkę do metalu i zaatakował opuszczonego Chevroleta Bel Air z 1953 roku, pracując całą noc i zużywając 13 brzeszczotów, aby przeciąć samochód na pół.

Wybrany z 22. numerem w drafcie przez Los Angeles Rams w 1970 roku, mierzący 185 cm i ważący około 105 kg Reynolds spędził 11 sezonów w Los Angeles, zanim w 1981 roku Bill Walsh podpisał z nim kontrakt opiewający na milion dolarów, aby sprowadzić doświadczone przywództwo do San Francisco. W ciągu 15 sezonów w NFL rozegrał 198 meczów (w tym 162 w podstawowym składzie), dwukrotnie został wybrany do Pro Bowl (1975, 1980) i zdobył Super Bowl XVI oraz XIX z 49ers, przez całą karierę nosząc swój charakterystyczny numer 64.

Atuty Reynoldsa definiowało całkowite oddanie futbolowi: niezrównana intensywność (przychodził na wspólne śniadania drużyny w pełnym rynsztunku i z pomalowanymi oczami), skrupulatna analiza nagrań (przywoził własny projektor na obóz treningowy) oraz inspirujące przywództwo, które wyznaczyło standardy profesjonalizmu. Był jedynym zawodnikiem, któremu trenerzy powierzyli klucze do obiektu; raz odmówił pożyczenia ołówka nowicjuszowi Ronnie’emu Lottowi, mówiąc mu, że nie odniesie sukcesu w NFL, dopóki nie zacznie przynosić własnego na każde spotkanie. Walsh nazwał Reynoldsa „najbardziej znaczącym ruchem kadrowym, jakiego kiedykolwiek dokonałem”, uznając go za „klucz do naszego sukcesu”.

Jego najważniejsze momenty ukazywały umiejętność gry w kluczowych sytuacjach: (1) Orange Bowl 1968 – zatrzymał zdobywcę Heisman Trophy, Steve’a Owensa, przy czwartej próbie i jednym jardzie do zdobycia pod koniec meczu, dając Tennessee ostatnią szansę w starciu z Oklahoma; (2) Super Bowl XIX – dowodził dominującą defensywą, która w drugiej połowie całkowicie zablokowała Dana Marino i Miami Dolphins, zapewniając zwycięstwo 38:16; (3) mecz finałowy NFC z 1984 roku – poprowadził defensywę do całkowitego zwycięstwa 23:0 nad Chicago Bears.

Po przejściu na emeryturę Reynolds podjął krótką próbę trenerską, która trwała jednak tylko 12 dni, gdyż szczerość ocen zawodników wystawianych przez innych trenerów uznał za „niepokojącą”. Obecnie dzieli swój czas między domy w Miami i na karaibskiej wyspie San Salvador, gdzie zbudował własny dom.