(Martin Van Buren)

Martin Van Buren (urodzony jako Maarten Van Buren, 5 grudnia 1782 – 24 lipca 1862) był amerykańskim mężem stanu, który sprawował urząd 8. prezydenta Stanów Zjednoczonych w latach 1837–1841. Był pierwszym prezydentem urodzonym po uzyskaniu przez Stany Zjednoczone niepodległości od Imperium Brytyjskiego. Współzałożyciel Partii Demokratycznej, wcześniej pełnił funkcję dziewiątego gubernatora stanu Nowy Jork, dziesiątego sekretarza stanu USA oraz ósmego wiceprezydenta Stanów Zjednoczonych. Wygrał wybory prezydenckie w 1836 roku dzięki poparciu popularnego, kończącego kadencję prezydenta Andrew Jacksona oraz sile organizacyjnej Partii Demokratycznej. W 1840 roku przegrał walkę o reelekcję z kandydatem Partii Wigów, Williamem Henrym Harrisonem, co było częściowo spowodowane fatalną sytuacją gospodarczą wywołaną Paniką roku 1837. W późniejszym okresie życia Van Buren stał się szanowanym mężem stanu i ważnym liderem ruchu zniesienia niewolnictwa, prowadząc listę Partii Wolnej Gleby w wyborach prezydenckich w 1848 roku.

Został delegatem na konwent polityczny w wieku 18 lat i szybko przeszedł z polityki lokalnej do stanowej, zyskując sławę zarówno jako organizator polityczny, jak i utalentowany prawnik. Wybrany do Senatu USA przez legislaturę stanu Nowy Jork w 1821 roku, zreorganizował Partię Demokratyczno-Republikańską w Nowym Jorku i powołał tzw. Albany Regency, aby utrzymać ją przy władzy. W wyborach w 1824 roku Van Buren wspierał kandydata na prezydenta Williama H. Crawforda. Ostatecznie prezydentem został John Quincy Adams w wyniku głosowania rozstrzygającego w Izbie Reprezentantów. Zwolennicy Jacksona, który zdobył największą liczbę głosów powszechnych i elektorskich, zjednoczyli się wokół niego, tworząc nową Partię Demokratyczną. Van Buren, zaniepokojony nacjonalistyczną polityką administracji Adamsa, wkrótce do nich dołączył. Był głównym zwolennikiem i organizatorem kampanii Jacksona w wyborach w 1828 roku, a sam kandydował na gubernatora Nowego Jorku w nadziei, że jego osobista popularność wesprze kampanię Jacksona. Obaj zostali wybrani; po dwóch miesiącach sprawowania urzędu gubernatora Van Buren zrezygnował, aby zostać sekretarzem stanu Jacksona. Przez osiem lat prezydentury Jacksona Van Buren był jego kluczowym doradcą i budował strukturę organizacyjną konsolidującej się Partii Demokratycznej, szczególnie w Nowym Jorku. W 1831 roku zrezygnował z funkcji sekretarza stanu, aby pomóc w rozwiązaniu tzw. afery krynoliny (Petticoat affair). Jackson mianował go wówczas tymczasowo ministrem USA w Wielkiej Brytanii. Nominacja Van Burena została odrzucona przez Senat, co skróciło jego służbę w Londynie, jednak w wyborach w 1832 roku został wybrany na wiceprezydenta.

Jako prezydent Van Buren został obarczony winą za depresję gospodarczą z 1837 roku; wrogie gazety nazywały go „Martin Van Ruin” (Martin Ruina). Próbował rozwiązać problemy ekonomiczne poprzez przejęcie kontroli nad funduszami federalnymi w niezależnym skarbie państwa – zamiast w bankach stanowych – jednak Kongres nie wyraził na to zgody aż do 1840 roku. W sprawach zagranicznych odrzucił wniosek Teksasu o przyjęcie do Unii, nie chcąc naruszyć równowagi między stanami wolnymi a niewolniczymi wynikającej z kompromisu w sprawie Missouri oraz mając nadzieję na uniknięcie wojny z Meksykiem o aneksję Teksasu poprzez wykupienie tego terytorium od rządu meksykańskiego. Ponadto relacje z Wielką Brytanią i jej koloniami w Kanadzie zostały napięte wskutek bezkrwawej wojny o Aroostook oraz sprawy Caroline. Van Buren zmarł na astmę w swoim domu w Kinderhook w 1862 roku w wieku 79 lat.

Anulowana wersja gry wideo Fallout 3, tworzona przez Black Isle Studios, miała nieoficjalną nazwę kodową nawiązującą do 8. prezydenta.