(Françoise Dorin)

(Françoise Dorin) - Autor, znana z pracy przy takich projektach: «Soins intensifs» (2002), «Soins intensifs» (2002),

Françoise Dorin (23 stycznia 1928 – 12 stycznia 2018) była francuską aktorką, komiką, powieciopisarzem, dramaturgiem i autorką piosenek. Największe sukcesy odniosła w latach 70. XX wieku; napisała około 30 sztuk teatralnych i ponad 25 książek, a także tworzyła utwory dla różnych artystów. Dorin napisała piosenkę „N'avoue jamais”, którą Guy Mardel wykonał w imieniu Francji na Eurowizji w 1965 roku. Została odznaczona tytułem Komandora Legii Honoru, Oficera Orderu Sztuki i Liter oraz Wielkiego Oficera Narodowego Orderu Zasługi. Po jej śmierci Rada Paryża jednogłośnie zdecydowała o nadaniu jej imienia ulicy w 17. dzielnicy Paryża.

Dorin urodziła się 23 stycznia 1928 roku w 17. dzielnicy Paryża. Była córką autora piosenek René Dorina i jego żony Yvonne Guilbert. Miała jednego brata. Pradziadka Dorin była właścicielką sklepu z kawą, który później przejął jej dziadek ze strony matki, Athanase Guilbert. Kształciła się w Cours Hattemer. 2 października 1958 roku wyszła za mąż za aktora Jeana Poireta, z którym rozwiodła się w późniejszym czasie; mieli oni córkę. W latach 1975–2018 była ponownie zamężna z aktorem i pisarzem Jeanem Piatem. 12 stycznia 2018 roku rano Dorin zmarła w szpitalu w Courbevoie w departamencie Hauts-de-Seine.

Swoim debiutem scenicznym była gra w cinéma-théâtre d'Yvetot w 1946 roku, choć nie czuła się swobodnie na scenie. Po czterech latach treningów u boku Rogera Hanina i Michela Piccoli oraz trzech latach pracy dla ojca w Théâtre des Deux Ânes, gdzie ten wprowadził ją w świat literatury klasycznej, zadebiutowała jako autorka rewii piosenkowych w produkcji „Aveux les plus doux” w 1957 roku w Théâtre des Deux-Anes. W następnym roku Dorin napisała rewii „le Chinois” w Théâtre La Bruyère. Jest autorką piosenki „N'avoue jamais”, wykonanej przez Guya Mardela, reprezentanta Francji na Konkursie Piosenki Eurowizji w 1965 roku. W 1967 roku pod pseudonimem napisała swoją pierwszą sztukę „Comme au théâtre”, rok później stworzyła „La Invoice”, a w 1969 roku prowadziła program telewizyjny „Paris Club”.

W latach 70. napisała m.in. „Un sale égoïste” oraz „Les Bonshommes” (w tym samym roku), „Vos gueules les mouettes” w 1971, „l’Age en question” w 1972, musical „Monsieur Pompadour” w tym samym roku, „Le Tournant” w 1973, dwuaktową komedię „Le Tube” w 1975, „l'Autre Valse” w 1976, „Si t'es beau, t'es con” w 1976 oraz „Le Tout pour le tout” w 1978. Dzięki temu Dorin stała się jedną z najczęściej wystawianych autorek we Francji w latach 70., co było okresem jej największych sukcesów. W 1980 roku napisała „les Lits à une place”, która sprzedała się w nakładzie ponad miliona egzemplarzy, oraz „l’Intoxe”, na którą w Paryżu każdego wieczoru wyprzedawano wszystkie bilety. W kolejnych latach Dorin napisała „les Miroirs truqués” (1982), trzyaktową sztukę „l’Etiquette” (1983), „les Jupes-culottes” (1984), „la Valise en carton” (1986), „Les Cahiers Tango” (1987) oraz „les Corbeaux et les renardes” (1988), a w 1989 roku była autorką dialogów do filmu „A deux minutes près”. ...

Najważniejsze dzieła (Françoise Dorin)

Cała filmografia (Françoise Dorin)