(Derek Ford)

(Derek Ford) - Writer, Screenplay znany z pracy przy tego typu projektach: «Corruption» (1968), «Corruption» (1968), «Venom» (1974), «Venom» (1974), «Stork Talk» (1962),

Derek Ford (6 września 1932, Essex – 19 maja 1995) był angielskim reżyserem i scenarzystą, najbardziej znanym z filmów eksploatacyjnych, takich jak „Żony na wymianę” (1970), „Żony z przedmieść” (1971), „Podróżujący mężowie” (1972), „Trzymaj się, Jacku” (1973), „Sex Express” (1975) (sfilmowany również w graficznej wersji hardcore), „Co słychać, pielęgniarko?” (1977) i „Co słychać, Superdoktorze?” (1978).

Ford rozpoczął karierę jako scenarzysta we współpracy ze swoim bratem Donaldem Fordem (zm. 1991), początkowo dla radia, a następnie dla telewizji („Święty”, „Adam Adamant żyje!”) i kina („Żółte misie”, „Czarna męka”, „Studium w terrorze” i „Piekielne łodzie”). Pierwszy reżyserski krok Forda, „Los Tres Que Robaran Una Banco”, zrealizowany w Hiszpanii w 1961 roku, był nieudanym doświadczeniem. W tym samym czasie Ford wkroczył w świat eksploatacji, gdy poproszono go o ponowne zmontowanie i dodanie dodatkowych sekwencji do szwedzkiego filmu erotycznego „Svenska Flickor I Paris”, ostatecznie wydanego jako „Paris Playgirls”.

Prawdziwa kariera reżyserska Forda rozpoczęła się pod koniec lat sześćdziesiątych, gdy nawiązał współpracę z producentem Stanleyem Longiem, co zaowocowało trzema filmami, w tym ogromnym sukcesem „Żony na wymianę”, wydanym w Ameryce jako „The Swappers” z hasłem reklamowym „pamiętasz, kiedy sąsiad chciał pożyczyć tylko twoją kosiarkę?”.

Wczesne lata siedemdziesiąte to okres, w którym Ford kręcił głównie w Londynie i Maldon w Essex, gdzie mieszkał. Sceny hardcore, przeznaczone na europejskie wersje jego filmów, kręcono potajemnie w jego własnym domu, a jego ówczesna żona Valerie pełniła funkcję asystentki, kostiumografki i wizażystki. W książce „Keeping the British End Up”, reżyser Ray Selfe określił Forda jako „samca nimfomana”, a motywy swingu, wymiany żon i pozornie szanowanych ludzi prowadzących podwójne życie przewijają się przez całą twórczość Forda.

W latach 70. w Ameryce dwa najbardziej znane filmy Forda to „Groupie Girl” (1970) i „Sex Express” (1975) z Heather Deeley w roli głównej. Wydany w USA jako „Diversions”, „Sex Express” miał premierę w dzielnicy Kips Bay na Manhattanie i został nominowany do nagrody za najlepszy film zagraniczny przez Adult Film Association of America.

We Włoszech wyreżyserował „Erotic Fantasies” (1978), znany również jako „Proibito erotico”, a w Anglii zrezygnował z reżyserii „Nie otwieraj, dopóki nie będzie Bożego Narodzenia” (1984). W połowie lat osiemdziesiątych, po rozwodzie, Ford został sam z dwójką dzieci. W tym czasie próbował znaleźć bardziej mainstreamową pracę i zdystansować się od swojej przeszłości, ale niewiele zleceń, które otrzymywał, sprowadzało go z powrotem do filmów eksploatacyjnych. Wyreżyserował „La Casa delle Orchidee” (Dom Orchiidei) we Włoszech w 1983 roku, w którym (wracając do motywów „Żon na wymianę”) grupa włoskich kobiet dołącza do „klubu śmiałków”, a także współreżyserował parodię „The Hills Have Eyes” w Szwecji pod tytułem „Blood Tracks”, w której Ford pojawił się również w krótkiej roli epizodycznej jako scout lokacji do teledysku (to jedyna inna znana rola aktorska Forda, poza rolą „Świątecznego Świętego Mikołaja” w „Nie otwieraj, dopóki nie będzie Bożego Narodzenia”). Był również zaangażowany w pisanie nigdy nie zrealizowanego sitcomu erotycznego „Park Lane”. Ostatni film Forda, „The Urge to Kill” z Peterem Gordenem i Sarah Hope-Walker, nigdy nie został oficjalnie wydany, chociaż fragmenty z niego pojawiają się w dokumencie z 2005 roku „The Wild, Wild World of Dick Randall”, a przez lata pojawiło się kilka bootlegów. Film został ostatecznie wydany na DVD we Francji 1 kwietnia 2014 roku przez wytwórnię Uncut Movies.

Najważniejsze dzieła (Derek Ford)

Cała filmografia (Derek Ford)