(Ernst Reicher)

Jego ojcem był aktor Emanuel Reicher, urodzony w Galicji, wówczas części Królestwa Austrii. Emanuel poślubił najpierw śpiewaczkę operową Hedwig Reicher-Kindermann: ich synem był aktor Frank Reicher. Po śmierci Hedwig ożenił się z aktorką Liną Harf, a para miała troje dzieci: Hedwigę Reicher, Ernsta i Elly, którzy wszyscy pracowali jako aktorzy.

W studiach Continental-Kunstfilm Ernst Reicher występował, pisał scenariusze i reżyserował filmy od 1912 do 1918 roku. W grudniu 1912 roku zagrał główną rolę w filmie „Vorglühen des Balkanbrandes” w reżyserii Joe Maya. Napisał, wyreżyserował i zagrał w dwóch filmach: „Das Werk” w lutym 1913 roku oraz „Die Statue” w 1914 roku, który został zakazany przez cenzurę berlińskiej policji aż do 1919 roku. Począwszy od zimy 1913/14 roku, napisał i zagrał w pierwszych trzech filmach detektywistycznych z cyklu „Stuart Webbs”, popularnej serii kryminalnej w reżyserii Joe Maya dla Continental. Przez ponad dekadę po 1914 roku Reicher kontynuował pisanie i występowanie w roli Stuarta Webbsa, z którą był silnie związany. Dopiero w 1918 roku Reicher zwrócił się ku innym tematom. 1 kwietnia 1919 roku przeniósł siedzibę swojej firmy filmowej do Monachium.

Na początku lat dwudziestych uległ poważnemu wypadkowi samochodowemu, w którym doznał złamania kręgosłupa i czaszki. Pojawił się na ekranie ponownie dopiero w 1926 roku, ale nie był już w stanie nawiązać do wcześniejszych sukcesów. Po przejęciu władzy w 1933 roku przez narodowych socjalistów, Reicher emigrował do Pragi, gdzie popadł w zapomnienie. Jego ostatnia, drobna rola w remake’u „Golema” z 1936 roku, zrealizowanym w języku francuskim, została wycięta z ostatecznej wersji. Później tego samego roku popełnił samobójstwo przez powieszenie w pokoju hotelowym w Pradze.