Aleksandr Puszkin (Alexander Pushkin)

Aleksandr Siergiejewicz Puszkin (1799–1837) był rosyjskim poetą, dramaturgiem i powieściopisarzem epoki romantyzmu. Przez wielu uznawany jest za największego rosyjskiego poetę i twórcę nowoczesnej literatury rosyjskiej.

Puszkin urodził się w Moskwie w rodzinie szlacheckiej. Jego pradziadek ze strony matki był urodzonym w Afryce Środkowej generałem Abramem Pietrowiczem Gannibalem. Pierwszy wiersz opublikował w wieku 15 lat, a do czasu ukończenia Liceum w Carskim Siele zyskał szerokie uznanie w środowiskach literackich. Po ukończeniu nauki Puszkin wyrecytował kontrowersyjny utwór „Oda do wolności”, co doprowadziło do zesłania go przez cara Aleksandra I. Znajdując się pod ścisłym nadzorem carskiej policji politycznej, Puszkin napisał swój najsłynniejszy dramat, „Borysa Godunowa”. W 1820 roku opublikował swój pierwszy poemat, „Rusłana i Ludmiłę”, który wzbudził wiele kontrowersji ze względu na tematykę i styl. Jego powieść pisana wierszem, „Eugeniusz Oniegin”, była publikowana w odcinkach w latach 1825–1832.

Krytycy uznają wiele jego dzieł za arcydzieła, takie jak poemat „Jeździec miedziany” oraz dramat „Kamienny gość”, opowiadający o upadku Don Juana. Jego poetycki dramat krótkometrażowy „Mozart i Salieri” stał się inspiracją dla sztuki „Amadeusz” Petera Shaffera, a także posłużył jako libretto (niemal dosłowne) do opery „Mozart i Salieri” Rimskiego-Korsakowa. Puszkin znany jest również ze swoich opowiadań. W szczególności z cyklu „Opowieści zmarłego Iwana Pietrowicza Bełkina”, w tym z utworów „Strzał” i „Stacyjny obserwator”, oraz z „Piki damy” – historii często zamieszczanej w anglojęzycznych antologiach.