(Lionel Daudet)

Lionel Daudet, znany jako „Dod”, urodzony 4 lutego 1968 roku w Saumur, jest francuskim alpinistą, podróżnikiem i pisarzem. Słynie z solowych wejść oraz purystycznego podejścia do wspinaczki (często zdobywał ściany samodzielnie, będąc całkowicie odciętym od świata), a w swojej karierze odbył wyprawy w góry w klimacie polarnym. Mieszka w L'Argentière-la-Bessée w departamencie Hautes-Alpes, gdzie pracuje jako pisarz i przewodnik wysokogórski.

Urodzony w rodzinie nauczycieli, szybko rozwinął pasję do wspinaczki i alpinizmu, którą odkrył początkowo dzięki książkom przygodowym. Rodzinne wędrówki pozwoliły mu poznać szczyty, które go fascynowały. Swoją pasję zaczął rozwijać w wieku 13 lat dzięki Francuskiemu Klubowi Alpejskiemu, wspinać się zaczął zwłaszcza z młodszym bratem, Damienem. W tym samym czasie ogromny wpływ wywarł na niego wykład René Desmaisona w Saumur.

Po ukończeniu studiów z fizyki postanowił poświęcić się alpinizmowi w pełnym wymiarze godzin. W wieku 23 lat został wybrany do wysokiej klasy zespołu Młodych Alpinistów FFME (Francuskiej Federacji Alpinizmu i Wspinaczki) oraz do zespołu wysokiej klasy CAF-GHM (Francuski Klub Alpejski – Grupa Wysokogórska). W 1993 roku otrzymał zespołowego Złotego Czekan za wyprawę w Pamir-Alaj i został nominowany do Kryształowej Nagrody FFME. W 1994 roku, po licznych wejściach, wyruszył w roczną podróż dookoła świata, zdobywając odległe szczyty i ściany. W 1996 roku powtórzył ten wyczyn podczas 18-miesięcznej „Wertykalnej Odysei”, która zaprowadziła go od ścian Grenlandii po Stany Zjednoczone i Meksyk. Od tego czasu lista zdobych odległych szczytów, nowych dróg i prób stale rośnie. W 2000 roku otrzymał kolejnego Złotego Czekana oraz Kryształową Nagrodę FFME za wyprawę Alaska 99 na Burkett Needle. W 2002 roku został uhonorowany Kryształową Nagrodą FFME za Eldorado.

Również w 2002 roku podjął próbę zimowej trylogii solowej na wielkich północnych ścianach Alp (Grandes Jorasses, Matterhorn, Eiger) drogami bezpośrednimi. W wyniku ciężkich odmrożeń musiał przejść amputację ośmiu palców u nóg. W 2004 roku powrócił do bliższej przygody – „The Skyline”, będącej objazdem masywu Écrins od góry. Ponowna próba zdobycia trylogii drogami bezpośrednimi w 2005 roku zakończyła się odwrotem po kilku dniach. Nie chcąc „zrobić jednego solowego wyjścia za dużo”, definitywnie zrezygnował z ekstremalnej wspinaczki solowej. W 2007 roku ukończył objazd Hautes-Alpes, który był rozgrzewką przed projektem „Tour de la France, Exactement” – piętnastomiesięczną podróżą wzdłuż lądowych i morskich granic kontynentalnej Francji, podczas której łączył liczne aktywności bezmotorowe i nawiązywał niezliczone znajomości.

Rozwinął również pasję do Oceanu Południowego, który badał przy kilku okazjach: odwiedził wyspy Kerguelen na pokładzie Marion-Dufresne, Georgię Południową oraz Antarktydę żaglówką pod dowództwem nawigatorki Isabelle Autissier. W 2013 roku otrzymał nagrodę André de Saint-Sauveur przyznawaną przez Francuską Akademię Sportu.

Od 2018 roku szczególne miejsce w jego sercu zajmują wyprawy z morza w góry, zwłaszcza na Grenlandii. Jest głęboko zaniepokojony zmianami klimatycznymi, które poważnie wpływają na alpinizm wysokogórski, pełniąc rolę międzynarodowego gwaranta organizacji Mountain Wilderness. Sprzeciwiał się również budowie linii wysokiego napięcia w regionie Haute-Durance. Ścianka wspinaczkowa w Pollionnay w Monts du Lyonnais nosi jego imię.