(Jaroslava Pokorná)

(Jaroslava Pokorná) - znana z pracy przy takich projektach: «Charlatan» (2020), «Szarlatan» (2020), «Franz» (2025), «Franz Kafka» (2025), «Lover, Not a Fighter» (2026),

Jaroslava Pokorná jest córką pisarza, tłumacza i badacza oraz dramaturga Jaroslava Pokornego (1920-1983) i tłumacza Marie Pokornej (1922-1969), drugą żoną jej ojca była aktorka Libuše Pešková (1924-1994). Jaroslava dorastała więc w środowisku kulturalnym i już w liceum występowała w kółku teatralnym, a następnie studiowała aktorstwo na DAMU (1968), równocześnie gościnnie występując w Realistickim Divadle Zdeňka Nejedlého i Divadle Vinohradskim, po ukończeniu studiów (1968) dołączyła do Realistického Divadla, gdzie pracowała przez niemal ćwierć wieku (1968-1991). Po likwidacji tej sceny i jej przekształceniu w Divadlo Labyrint, Pokorná pozostała tam nadal (1991-1998). Po 1998 roku nie miała stałego angażu, ale występowała gościnnie w różnych teatrach w Pradze (Divadlo v Řeznické, Dejvické divadlo), jako suflerka pracowała w Divadle v Dlouhé, współpracowała także z organizacją charytatywną Společnost Duha, jako aktorka była poszukiwana również poza Pragą (Kladno, Příbram, brneńskie divadlo Husa na provázku). Pedagogicznie działała jako instruktorka edukacji tanecznej w Szkole Podstawowej Sztuki w Pradze-Modřanach, ukończyła studia podyplomowe na DAMU pod kierunkiem Ivana Vyskočila i obecnie pracuje na Wydziale Teatralnym jako asystentka nauczająca aktorstwa. Na początku swojej kariery Jaroslava Pokorná wcielała się w komiczne role temperamentnych dziewcząt, później doskonaliła się w psychologicznie złożonych postaciach, które potrafiła wiarygodnie przedstawić dzięki szerokiemu wachlarzowi środków wyrazu, jej atutem jest również umiejętność improwizacji, choć zawsze przywiązywała dużą wagę do studiowania ról. Wśród jej wcześniejszych prac scenicznych warto wspomnieć role w sztukach, głównie klasycznych (Mewka, Zezowata Zona, Wiśniowy Sad, Służący Dwóch Panów, Cyrano z Bergerac, Strašidelný dudák), ale znalazła zastosowanie również w repertuarze współczesnym (Kochankowie z kiosku, Asanacja). Ostatnio błyszczy rolami ekscentrycznych starszych kobiet w Divadle v Dlouhé (Siostry sądowe, Upojenie umysłu, Pułapka na myszy), za rolę Hedwiki w przedstawieniu Kaczka Dzikiego otrzymała w 2005 roku Nagrodę Alfréda Radoka. Pracę dla filmu rozpoczęła Pokorná od mniejszych ról jeszcze jako studentka DAMU (GWIAZDOZBIÓR Panny, 1965; SIEDMIU ZABITYCH, 1965). Jedyną główną rolę nieszczęśliwej pokojówki Ariny zagrała w krótkim filmie studenckim polskiej reżyserki Agnieszki Holland GRZECH BOŻY (1969). We filmie, poza tytułami o różnej jakości, pojawiała się również z kilkioletnimi przerwami, więcej możliwości dała jej telewizja, gdzie grała w inscenizacjach, baśniach i serialach (F. L. WIEK, 1971; KIEDYŚ BYŁ JEDEN DOM, 1974; POCIĄG DZIECIŃSTWA I NADZIEI, 1985). Z czasem Pokorná przebranżowiła się w role matek i w tych ostatnich zabłysła dopiero w ostatnich latach (SMRODZI, 2002; MIASTECZKO, 2003), szczególnie godna uwagi jest jej kreacja Miriam Šimákovej w nagradzanym filmie Nuda w Brnie (2003). Ostatnio Jaroslavę Pokornou mogliśmy zobaczyć w filmie telewizyjnym GODZINA FORTEPIANU (2007). Pokorná jest autorką autobiograficznej książki Mama nie ma domu (2006). Jej młodszy brat Ivan Pokorný (*1952) jest aktorem i reżyserem.

Najważniejsze dzieła (Jaroslava Pokorná)

Cała filmografia (Jaroslava Pokorná)