(Ana Torroja)

(Ana Torroja) - znana z pracy przy takich projektach: «Hombres G: The Best Years of Our Lives» (2026), «Los mejores años de nuestra vida» (2026),

Ana Torroja Fungairino urodziła się w 1959 roku w Hiszpanii. Jako najstarsza z sześciorga dzieci, od najmłoyszych lat bawiła się, śpiewając przed lustrem z gitarą oraz przy pianinie, na którym grał jej ojciec, choć nigdy nie traktowała tego poważnie. W wieku około 15 lat poznała na przyjęciu José Marię Cano; podczas ich spotkań śpiewała chórki do utworów Josa, a wspólnie interpretowali kompozycje, które on tworzył. Do tego lubianego duetu dołączył Nacho Cano i w 1981 roku Ana została główną wokalistką trio Mecano. Zespół ten charakteryzował się doskonałymi kompozycjami oraz olśniewającym głosem Any Torroi, która w piosenkach grupy niemal zawsze wcielała się w role męskie. W dyskografii grupy znajduje się dziewięć niesamowitych materiałów: „Mecano” (1982), „¿Dónde está el país de las fantasías?” (1983), „Ahora viene el sol” (1984), „Mecano En Concierto” (1985), „Entre el cielo y el suelo” (1986), „Descanso Dominical” (1988), „Aidalai” (1991), „Ana | Jos | Nacho” (1998) oraz „Mecano discografía” (2005). Pierwszym sukcesem, który usłyszano w radiu, był utwór „Hoy no puedo levantar”, a następnie następował sukces po sukcesie, wśród których wyróżniają się m.in.: „Hijo de la Luna”, „Me cuesta tanto olvidarte”, „Ay, qué tiempo que no te veía”, „La fuerza del destino” oraz „Siete septiembre”.

W 1990 roku Ana pracowała nad dwoma utworami grupy „Dr. Livingstone”, śpiewając w chórkach. Dwa lata później brała udział w trasie Aidalai 91-92, co spowodowało poważne problemy z jej głosem; w związku z tym Mecano zdecydowało o rozstaniu z obietnicą powrotu na scenę w 1994 roku. W 1997 roku Ana wystąpiła gościnnie w utworze „Half Moon” na płycie „Comparsa” zespołu Deep Forest. Nie mając wiadomości o Mecano, Ana zdecydowała się rozpocząć solową karierę. W 1997 roku wydała swój pierwszy materiał zatytułowany „Puntos Cardinales”, z którego pochodzą takie hity jak: „A contratiempo”, „Desde” i „Como un sueño de sirenas”. Próbując wykorzystać swój rejestr w kierunku dance-funky i rozładować napięcia za pomocą uroczej kreskówki w formacie łamańców językowych, wydała kolejną płytę CD z czterema wersjami remix utworu „Como un sueño de sirenas”. W najmniej oczekiwanym momencie prace nad tym ostatnim dziełem zostały zawieszone z powodu krótkotrwałego powrotu Mecano w 1998 roku, co zaowocowało wydaniem na rynek płyty „Ana | Jos | Nacho”.

W 1999 roku ukazał się album „Pasajes De Un Sueño”, ukazujący latynoski i kosmopolityczny charakter Any, z udziałem kompozytorów kubańskich, madryckich, baskijskich i angielskich. Niemal w tym samym czasie wydała swój drugi solowy album „Ahora no”. W 2002 roku Ana wyruszyła w trasę z Miguelem Bosem zatytułowaną „Girados”, obejmującą całą Hiszpanię, Stany Zjednoczone i część Ameryki Łacińskiej, która trwała półtora roku. W tym samym roku wydała swój pierwszy album w całości dedykowany publiczności francuskojęzycznej pt. „Ana Torroja”, za którym poszło „Mes Prières”. W 2003 roku na rynku muzycznym pojawił się album „Frágil”, stworzony wspólnie z Ericem Mouquetem, który zaprezentował jej najbardziej autentyczną propozycję popową. Ponadto, dopełniając swoje kolaboracje i projekty, Ana oczarowała swoim głosem w duetach z Armando Manzanero oraz singer-songwriterem Aleks Syntkiem na ich albumie z 2004 roku.

Najważniejsze dzieła (Ana Torroja)

Cała filmografia (Ana Torroja)