(Michel Poniatowski)

Michel Poniatowski (16 maja 1922 – 15 stycznia 2002) był francuskim politykiem, członkiem zalegitymizowanej linii polskiego książęcego rodu Poniatowskich. Był współzałożycielem Republikanów Niezależnych i członkiem administracji prezydenta Valéry’ego Giscard d'Estainga. Poniatowski sprawował funkcję ministra zdrowia od 1973 do 1974 roku oraz ministra spraw wewnętrznych w rządzie Giscard d'Estainga od 1974 do 1977 roku. Był założycielem i honorowym przewodniczącym Unii dla Demokracji Francuskiej (Union pour la Démocratie Française, UDF).

Poniatowski był prawnukiem w siódmym pokoleniu księcia Kazimierza Poniatowskiego, starszego brata Stanisława Augusta Poniatowskiego, który panował jako król Polski od 1764 do 1795 roku. Kazimierz miał syna, Stanisława Poniatowskiego (1754–1833), którego syn, Giuseppe Luci (1816–1873), urodzony z kochanki Cassandry Luci, został uznany i nobilitowany w Imperium Austriackim 19 listopada 1850 roku jako Joseph Michel, książę Poniatowski. Imię i tytuł te zostały uznane przez Napoleona III, gdy Poniatowski otrzymał obywatelstwo francuskie i został tam senatorem, oba wydarzenia miały miejsce w 1854 roku. Dwa lata później w Paryżu syn Josepha, książę Stanislas Poniatowski (1835–1908), poślubił Louise Le Hon, powszechnie uważaną za córkę hrabianki Le Hon (z domu Fanny Mosselman) i Karola, księcia de Morny, nieślubnego syna hrabiego Charles’a Josepha de Flahauta i Hortense de Beauharnais, niegdyś królowej Holandii oraz przybranej i pasierbicy Napoleona I; w ten sposób Louise Le Hon (jako wnuczka przyrodniego brata Napoleona III od strony matki) była siostrzenicą cesarza Francji w momencie wyjścia za mąż za Poniatowskiego, który został mianowany adiutantem cesarza. Ich syn, André Poniatowski (1864–1954), poślubił w 1894 roku Elizabeth Sperry, dziedziczkę młynów mącznych w Stockton. Z tego związku urodził się książę Casimir Poniatowski (1897–1980), który poślubieniu w 1920 roku hrabianki Anne de Caraman-Chimay (1901–1977), członkini belgijskiej rodziny książęcej, został ojcem Michela.

Poniatowski uczęszczał do Cours Hattemer, prywatnej szkoły. Studiował finanse w École nationale d'administration i rozpoczął karierę w Maroku, a w 1956 roku został attaché finansowym w Waszyngtonie. W 1958 roku został szefem gabinetu Pierre’a Pflimlina, ostatniego przewodniczącego Rady Czwartej Republiki przed Charles’em de Gaulle’em. Od 1959 do 1962 roku pełnił funkcję szefa gabinetu premiera Valéry’ego Giscard d'Estainga, następnie był pełnomocnikiem (chargé de mission) w latach 1962–1965, a w końcu dyrektorem ds. ubezpieczeń w Ministerstwie Finansów od 1963 do 1967 roku.

Poniatowski brał udział w zakładaniu partii Republikanów Niezależnych (RI) i w 1967 roku został posłem RI z okręgu Val-d'Oise, a także sekretarzem generalnym Konfederacji Niezależnych, zanim w 1975 roku objął przewodnictwo w partii sukcesorskiej – Partii Republikańskiej. W 1971 roku został wybrany burmistrzem L'Isle-Adam (Francja). Bernard Lehideux pełnił funkcję szefa biura Poniatowskiego od 1969 roku. Następnie Poniatowski został mianowany ministrem zdrowia publicznego i zabezpieczenia społecznego od 5 kwietnia 1973 do 27 maja 1974 roku w rządzie Pierre’a Messmera. ...

Źródło: Artykuł „Michel Poniatowski” z angielskiej Wikipedii, na licencji CC-BY-SA 3.0.