(Clark Terry)

Clark Virgil Terry Jr. (14 grudnia 1920 – 21 lutego 2015) był amerykańskim trębaczem grającym swing i bebop, pionierem wykorzystania flugielhornu w jazzie, a także kompozytorem i pedagogiem.

Współpracował z Charlie’m Barnetem (1947), Countem Basie (1948–51), Dukem Ellingtoniem (1951–59), Quincy’m Jonesem (1960) oraz Oscarem Petersonem (1964–96). W latach 1962–1972 był członkiem The Tonight Show Band w programie The Tonight Show. Jego kariera jazzowa trwała ponad 70 lat, podczas których stał się jednym z najczęściej nagrywanych muzyków jazzowych, występując na ponad 900 nagraniach. Terry był również mentorem dla Quincy’ego Jonesa, Milesa Davisa, Herbiego Hancocka, Wyntona Marsalisa, Pata Metheny, Dianne Reeves i Terri Lyne Carrington.

Terry urodził się 14 grudnia 1920 roku w St. Louis w stanie Missouri, jako syn Clarka Virgila Terry'ego seniora i Mary Terry. Uczęszczał do Vashon High School, a swoją profesjonalną karierę rozpoczął na początku lat 40., grając w lokalnych klubach. Podczas II wojny światowej służył jako muzyk w Marynarce Wojennej Stanów Zjednoczonych. Jego pierwszym instrumentem był puzon wentylowy.

Łącząc brzmienie charakterystyczne dla St. Louis ze współczesnymi stylami, Terry zdobył uznanie dzięki współpracy z Basie i Ellingtonem (który potajemnie przejął Terry'ego od Basie) pod koniec lat 40. i w latach 50. W okresie współpracy z Ellingtonem brał udział w wielu suitach kompozytora i zyskał sławę dzięki wszechstronności stylistycznej (od swingu po hard bop), biegłości technicznej oraz poczuciu humoru. Terry wpłynął na takich muzyków jak Miles Davis i Quincy Jones, z których obaj przyznali, że Terry oddziałał na nich na wczesnych etapach ich kariery. Terry nieformalnie uczył Davisa, gdy obaj mieszkali jeszcze w St. Louis, a Jonesa podczas częstych wizyt Terry'ego w Seattle z sekstetem Counta Basie.

Po odejściu od Ellingtona w 1959 roku międzynarodowa rozpoznawalność Clarka gwałtownie wzrosła, gdy przyjął ofertę National Broadcasting Company (NBC), aby zostać etatowym muzykiem. Przez dziesięć lat, aż do 1972 roku, występował w The Tonight Show jako członek Tonight Show Band, kierowanego najpierw przez Skitcha Hendersona, a później przez Doca Severinsena; jego unikalny, „bełkotliwy” śpiew scat doprowadził do sukcesu utworu „Mumbles”. Terry był pierwszym Afroamerykaninem, który został stałym członkiem zespołu w głównej amerykańskiej sieci telewizyjnej. Powiedział później: „Musieliśmy być wzorami, bo wiedziałem, że jesteśmy pod obserwacją... Nie mogliśmy mieć ani plamki na spodniach. Nie mogliśmy mieć ani jednej zmarszczki na ubraniu. Nie mogliśmy mieć brudnej koszuli”.

Terry kontynuował współpracę z takimi muzykami jak puzonista J. J. Johnson i pianista Oscar Peterson, a na początku lat 60. prowadził grupę z puzonistą wentylowym Bobem Brookmeyerem, która odniosła pewien sukces. W lutym 1965 roku Brookmeyer i Terry wystąpili w programie Jazz 625 w BBC2, a w 1967 roku, w serii BBC Jazz at the Philharmonic prowadzonej przez Normana Granza, zostali nagrani w Poplar Town Hall wraz z Jamesem Moodym, Dizzym Gillespiem, Colemanem Hawkinsem, Bennym Carterem, Teddym Wilsonem, Bobem Cranshawem, Louie Bellsonem i T-Bone Walkerem.

Źródło: Artykuł „Clark Terry” z angielskiej Wikipedii, udostępniony na licencji CC-BY-SA 3.0.