Żil Beko (Gilbert Bécaud)

Żil Beko (Gilbert Bécaud) - , Muzyk znany z pracy przy tego typu projektach: «Circasia» (1976), «Circasia» (1976), «La TV des 70's : Quand Giscard était président» (2022), «La TV des 70's : Quand Giscard était président» (2022),

Gilbert Bécaud (24 października 1927 – 18 grudnia 2001) był francuskim piosenkarzem, kompozytorem, pianistą i aktorem, znanym jako „Pan 100 000 Woltów” ze względu na swoje pełne energii występy. Jego najbardziej znane przeboje to „Nathalie” i „Et maintenant”, wydany w 1961 roku, który stał się hitem w języku angielskim jako „What Now My Love”. Przez prawie pięćdziesiąt lat pozostawał popularnym artystą, rozpoznawalnym dzięki ciemnoniebieskim garniturom, białej koszuli i „szczęśliwej krawacie” – niebieskiej w białe grochy. Pytany o wyjaśnienie swojego talentu, powiedział: „Kwiat nie rozumie botaniki”. Jego ulubioną sceną była paryska Olympia pod zarządem Bruno Coquatrixa. Zadebiutował tam w 1954 roku, a w 1955 roku był gwiazdą wieczoru, przyciągając 6000 widzów pierwszego wieczoru, czyli trzykrotnie więcej niż pojemność sali. 13 listopada 1997 roku Bécaud był obecny przy ponownym otwarciu sali po jej rekonstrukcji.

Urodził się jako François Gilbert Léopold Silly w Tulonie we Francji. W młodym wieku nauczył się grać na fortepianie, a następnie poszedł do Konserwatorium w Nicei. W 1942 roku porzucił szkołę, by dołączyć do francuskiego Ruchu Oporu podczas II wojny światowej. Zaczął pisać piosenki w 1948 roku, po spotkaniu z Maurice’em Vidalinem, który zainspirował go do napisania jego pierwszych kompozycji. Zaczął pisać dla Marie Bizet; Bizet, Bécaud i Vidalin stworzyli udany tercet, a ich współpraca trwała do 1950 roku.

W 1952 roku ożenił się z Monique Nicholas. Mieli troje dzieci.

Podczas koncertów z Jacquesem Pillsem jako pianista, Bécaud poznał Édith Piaf, żonę Pillsa w tamtym czasie. Zaczął śpiewać z jej sugestii w 1953 roku, z piosenkami „Mes Mains” i „Les Croix”. Jego pierwszy występ miał miejsce rok później. Jego przeboje w późniejszej części dekady to „La Corrida” (1956), „Le Jour où la Pluie Viendra” (1957) i „C'est Merveilleux L'amour” (1958).

Jego pierwszym przebojem w świecie anglojęzycznym była interpretacja Jane Morgan piosenki „Le jour où la pluie viendra” (jako „The Day the Rains Came”, z angielskim tekstem autorstwa Carla Sigmana) w 1958 roku. W tym samym okresie zaczął grać w filmach, począwszy od „Le Pays D'où Je Viens” (1956). W 1960 roku zdobył Grand Prix du Disque i skomponował „L'enfant à L'étoile”, kantatę bożonarodzeniową. W tym samym roku „Let It Be Me”, angielska wersja jego „Je t'appartiens”, stała się hitem Everly Brothers, a następnie przez lata wykonywana była przez Boba Dylana, Ninę Simone, Elvisa Presleya, Williego Nelsona, Jerry’ego Butlera, Sama & Dave'a i Jamesa Browna.

W 1973 roku ożenił się z Kitty Saint-John, z którą miał dwoje dzieci. Zmarł na raka w wieku 74 lat.

W 1961 roku Bécaud napisał i nagrał „Et Maintenant”, jedną z najlepiej sprzedających się singli w historii muzyki francuskiej. Przetłumaczona jako „What Now My Love”, piosenka stała się hitem w wykonaniu Shirley Bassey, Sonny’ego & Cher, Elvisa Presleya, Judy Garland, Andy’ego Williamsa, Herba Alperta i Franka Sinatry.

W 1962 roku ukończył swoje największe dzieło, dwuaktową operę L'Opéra d'Aran, która miała premierę w Théâtre des Champs-Élysées 25 października 1962 roku (dyrygent Georges Prêtre). Akcja opery rozgrywa się na Wyspach Aran u zachodniego wybrzeża Irlandii, choć Bécaud nigdy wcześniej nie był w Irlandii. ...

Źródło: Artykuł "Gilbert Bécaud" z angielskiej Wikipedii, licencjonowany na licencji CC-BY-SA.

Najważniejsze dzieła Żil Beko (Gilbert Bécaud)

Cała filmografia Żil Beko (Gilbert Bécaud)