(Maurice Druon)

Maurice Druon (23 kwietnia 1918 – 14 kwietnia 2009) był francuskim powieściopisarzem i członkiem Académie française, w której w latach 1985–1999 pełnił funkcję „Sekretarza Wieczystego” (przewodniczącego).

Urodzony w Paryżu, Druon był synem imigranta pochodzenia rosyjsko-żydowskiego, Lazare'a Kessela (1899–1920). Wychowywał się w La Croix-Saint-Leufroy w Normandii, a edukację odebrał w lycée Michelet de Vanves. Jego ojciec popełnił samobójstwo w 1920 roku, a matka wyszła ponownie za mąż w 1926 roku; Maurice przyjął wówczas nazwisko swojego ojca adopcyjnego, prawnika René Druona (1874–1961).

Był siostrzeńcem pisarza Josepha Kessela, z którym przetłumaczył „Chant des Partisans” – hymn francuskiego ruchu oporu z okresu II wojny światowej, do którego muzykę i słowa (pierwotnie w języku rosyjskim) napisała Anna Marly. Druon był członkiem ruchu oporu i w 1943 roku przybył do Londynu, aby uczestniczyć w programie BBC „Honneur et Patrie”.

Druon zaczął pisać dla czasopism literackich w wieku 18 lat. We wrześniu 1939 roku, po wezwaniu do służby wojskowej, opublikował w „Paris-Soir” artykuł zatytułowany „J'ai vingt ans et je pars” („Mam dwadzieścia lat i odchodzę”). Po upadku Francji w 1940 roku został zmobilizowany i pozostał w nieokupowanej strefie Francji, gdzie w lutym 1942 roku w Monte Carlo wystawiono jego pierwszą sztukę, „Mégarée”. W tym samym roku opuścił strefę, aby dołączyć do sił Charles'a de Gaulle'a. Druon został adiutantem generała François d'Astier de La Vigerie.

W 1948 roku Druon otrzymał Nagrodę Goncourt za powieść „Les Grandes Familles”, a później opublikował dwie kontynuacje.

8 grudnia 1966 roku Druon został wybrany na 30. miejsce w Académie française, zastępując Georges'a Duhamela. W 1985 roku wybrano go na „Sekretarza Wieczystego”, jednak pod koniec 1999 roku zrezygnował z tego urzędu ze względu na wiek. Skutecznie dążył do tego, aby zastąpiła go Hélène Carrère d'Encausse, która została pierwszą kobietą na tym stanowisku; po 2000 roku nosił tytuł Honorowego Sekretarza Wieczystego. Po śmierci Henri'ego Troyata 2 marca 2007 roku został dziekanem Akademii, będąc jej najdłużej urzędującym członkiem.

Choć to jego prace naukowe zapewniły mu miejsce w Akademii, Druon jest najbardziej znany z cyklu siedmiu powieści historycznych opublikowanych w latach 50. pod tytułem „Les Rois maudits” („Przeklęci królowie”). Powieści te zostały zadaptowane na potrzeby francuskiej telewizji w 1972 roku, zyskując szerszą publiczność dzięki sprzedaży zagranicznej, a następnie ponownie w 2005 roku, z Jeanne Moreau w roli głównej. Autor literatury fantasy George R. R. Martin stwierdził, że powieści te były inspiracją dla jego serii „Pieśń lodu i ognia”, i nazwał Druona „najlepszym powieściopisarzem historycznym Francji od czasów starszego Alexandre'a Dumasa”.

Jedyna książka Druona dla dzieci – „Tistou les pouces verts” – została opublikowana w 1957 roku i przetłumaczona na język angielski w 1958 oraz 2012 roku.

Druon był ministrem spraw kulturalnych (1973–1974) w gabinecie Pierre'a Messmera oraz deputowanym z Paryża (1978–1981). Przeżyła go jego druga żona, Madeleine Marignac, z którą ożenił się w 1968 roku (zmarła w 2016 roku w wieku 91 lat). Druon był potomkiem brazylijskiego autora Odorico Mendes.