Antoni Krauze (Antoni Krauze)

Antoni Krauze (Antoni Krauze) - Director znany z pracy przy tego typu projektach: «Strach» (1975), «Strach» (1975),

Reżyser filmów fabularnych i dokumentalnych. Urodził się 4 stycznia 1940 roku w Warszawie. Studiował malarstwo na warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych, a w latach 1958–1961 był związany ze Studenckim Teatrem Satyryków (STS), w którym występował jako aktor. Jest absolwentem Wydziału Reżyserii łódzkiej Szkoły Filmowej (1966).

Na początku swojej kariery współpracował z łódzkim Studiem Filmów Oświatowych, gdzie przez dwa lata pracował na planach licznych krótkometrażówek. W 1968 roku dołączył do Studia Filmowego „Tor”. Debiutował telewizyjnym filmem krótkometrażowym „Monidło” (1969) na podstawie opowiadań Jana Himilsbacha. Dwa kolejne krótkie metraże z 1971 roku – „Piżama” na podstawie prozy Leszka Płażewskiego oraz „Meta” na podstawie opowiadania Marka Nowakowskiego – reprezentują podobną poetykę małego realizmu. Ze względu na kontrowersyjny przekaz, „Meta” (obnażająca społeczną akceptację dla sprytu i korupcji) została wstrzymana na dziewięć lat (premiera odbyła się w 1980 roku). Film zaprezentowany na Festiwalu w Gdańsku w 1981 roku otrzymał Nagrodę Specjalną. Pierwszym pełnometrażowym filmem kinowym w reżyserii Krauzego był dramat psychologiczny „Palec boży” (1972) na podstawie powieści Tadeusza Zawieruchy. Również kolejne filmy reżysera często opierały się na prozie współczesnych autorów: „Strach” (1975), „Party przy świecach” (1980), „Gaz” (1981), „Prognoza pogody” (1982, Grand Prix na festiwalu w San Remo), „Dziewczynka z hotelu Excelsior” (1988), „Akwarium” (1995, serial TV). Wszystkie jego filmy charakteryzują się wysoką wrażliwością na jednostkę oraz złożonym portretem psychologicznym postaci.

Od 1990 roku Krauze reżyserował głównie dokumenty poświęcone różnym artystom, m.in. „Pisarz” (1994) o Witoldzie Zalewskim, „Preisner, czyli droga do sukcesu” (1995), „Układanie życia” (1997) o Witoldzie Woroszylskim, „Idąc, spotykając…” (1999) o Stanisławie Różewiczu, „Ćwiczenia z niepamięci” (2004) o Januszu Morgensternie oraz „Radość pisania” (2005) o Wisławie Szymborskiej. Dwa jego filmy dokumentalne z 1998 roku – „Szwed z „Wesela”, czyli niezdrowo i romantycznie” oraz „Życie wewnętrzne, czyli hobby” – zdobyły nagrody na Krakowskim Festiwalu Filmów Krótkometrażowych. Do kina fabularnego powrócił w 2011 roku filmem „Czarny czwartek. Janek Wiśniewski padł”, będącym rekonstrukcją dramatycznych wydarzeń z grudnia 1970 roku w Gdyni, za który otrzymał liczne wyróżnienia, w tym nagrodę FIPRESCI na festiwalu w Montrealu.

Krauze zmarł 14 lutego 2018 roku w wieku 78 lat w wyniku zawału serca.

Najważniejsze dzieła Antoni Krauze (Antoni Krauze)

Cała filmografia Antoni Krauze (Antoni Krauze)