(Catherine Langeais)

(Catherine Langeais) - znana z pracy przy takich projektach: «La TV des 70's : Quand Giscard était président» (2022), «La TV des 70's : Quand Giscard était président» (2022),

Catherine Langeais, z domu Marie-Louise Terrasse (9 sierpnia 1923 w Valence, Drôme – 23 kwietnia 1998 w Mantes-la-Jolie, Yvelines), była francuską prezenterką telewizyjną i aktorką.

Jej ojcem był André Terrasse (1890-1951), dziennikarz ekonomiczny i sekretarz Alliance démocratique, a matką Marthe Brossette, córka François Brossette’a, burmistrza Givors. Rodzina mieszkała w Paryżu od 1933 roku.

28 stycznia 1938 roku, w wieku czternastu lat, podczas balu szkolnego, Marie-Louise została przedstawiona przez brata politykowi i przyszłemu prezydentowi Republiki Francuskiej, François Mitterrandowi. W marcu 1940 roku, mimo młodego wieku, zaręczyli się, ale rozstali 15 stycznia 1942 roku, kiedy Niemcy okupowali Francję. W tym czasie wysłał jej ponad 300 listów i wierszy. Następnie, w 1944 roku, Mitterrand ożenił się z Danielle Gouze, którą poznał w sieci ruchu oporu, a Marie-Louise wyszła za polskiego hrabiego Antoine’a Gordowskiego, z którym miała dwoje dzieci, Jean-Michela i Élisabeth. Rozstali się w 1949 roku, a rozwiedli w 1954 roku.

Zwerbowana początkowo do prowadzenia programów nowej krajowej sieci telewizyjnej RTF w 1949 roku, Catherine Langeais była prawdopodobnie najpopularniejszą prezenterką (spikerinką) francuskiej telewizji od końca lat 50. do lat 70. To ona powitała widzów BBC podczas pierwszej międzynarodowej transmisji telewizyjnej na żywo, Franco-Brytyjskiego Tygodnia w lipcu 1952 roku, dzięki nowemu standardowi konwersji, który rok później miał umożliwić międzynarodową transmisję koronacji królowej Elżbiety II, a później inaugurację Konkursu Piosenki Eurowizji.

Równolegle z prowadzeniem programów, Catherine Langeais brała udział w różnorodnych programach rozrywkowych w latach 1950–1960, takich jak "C'est arrivé à 36 chandelles" i "La séquence du spectateur" (później przemianowany na "La séquence du téléspectateur"), a także w programie kulinarnym "Art et magie de la cuisine" z szefem kuchni Raymondem Oliverem.

Przewlekła choroba, którą długo ukrywała, utrudniała jej pracę, ale nie powstrzymała jej od pracy aż do 1975 roku. Cierpliwie, mimo choroby, kontynuowała prowadzenie swoich programów ("A vous de juger", "La séquence du téléspectateur" oraz niektóre programy dla dzieci). W niedzielę 5 stycznia 1975 roku, z emocjami zakończyła transmisje pierwszego kanału (ORTF), który następnego dnia został zastąpiony nową publiczną spółką Télévision Française 1 (TF1), w której ograniczyła się do lektorskich głosów w programie "La séquence du téléspectateur", podczas gdy jej mąż Pierre Sabbagh był dyrektorem programów drugiego kanału.

W 1987 roku François Mitterrand udekorował ją Orderem Legii Honorowej za jej niezaprzeczalny wpływ na historię francuskiej telewizji.

Poślubiła producenta i reżysera telewizyjnego Pierre’a Sabbagha, twórcę w 1949 roku pierwszego codziennego kanału informacyjnego na świecie. Nie mieli dzieci.

Ukrywająca się za oficjalnym wizerunkiem „narzeczonej Francuzów”, obsesyjnie dbającej o wygląd, była kobietą złożoną i odważną, która przez całe życie potajemnie walczyła z chorobą. Zmarła na stwardnienie rozsiane w 1998 roku i została pochowana na cmentarzu Valmondois pod Paryżem.

Źródło: Artykuł "Catherine Langeais" z angielskiej Wikipedii, na licencji CC-BY-SA 3.0.

Najważniejsze dzieła (Catherine Langeais)

Cała filmografia (Catherine Langeais)